Het menu voor de eerstkomende 2 weken

14 mei 11h30 Darwin kmst. 14
Om 5 uur vanochtend reed ik door slapend Darwin van de airport naar de stad. Darwin lijkt zeker niet op een stad naar Europese begrippen. Zo ruim en groots, met het karakter van een dorp. Je zou er doorheen kunnen rijden zonder het op te merken. Nu zit ik op een terrasje in een winkelstraat en vanmiddag begint de tocht echt. Darwin is klein en als je er door loopt zie je regelmatig de horizon en dat oefent een grote aantrekkingskracht uit. Ik heb er zin in! Maar ik wil niet te overhaast vertrekken en zo dadelijk ga ik nog wat inkopen doen.

Voor m'n tentje in Acacia Stores

14 mei 17h30 Acacia Stores kmst 76
Nu zit ik voor een benzinestation annex winkeltje annex camping langs de Stuart Highway, de 3000 km lange weg van noord naar zuid Australië. Af en toe passeert een auto en soms dendert er een "roadtrain" langs, dat is een zware oplegger met drie trailers of aanhangwagens. M'n tentje staat op al en ik heb me ook al gedoucht. De koude frisdranken en het zakje chips smaken me uitstekend. Veel campinggasten zijn er niet. Er zijn een paar sta-caravans en die zijn wel bezet ('t is weekend).

Toen ik uit Darwin vertrok was het heet. Ik was van plan om naar een camping te fietsen op 25 km afstand van Darwin, maar ik had zo'n zin in lekker fietsen vanmiddag, dat ik doorgereden ben. Ik voelde me alsof ik werd weggeschoten uit een opgewonden springveer. Het ging heerlijk. Schitterend weer, met mooie luchten en heel helder. De weg was prima en licht heuvelachtig. Het landschap licht begroeid: savanne. Na Darwin ben ik niet meer door een dorp gekomen. Een paar maal langs een benzinestation zoals hier in Acacia Stores.

15 mei 13h00 Adelaide River kmst 127
De eerste nacht in de tent viel nog niet mee, want m'n luchtbed bleek lek en tot laat in de avond wees m'n thermometertje nog 29° aan in de tent. Ook had ik geen hoofdkussen, nooit aan gedacht. In Europa gebruikte ik een klein opblaasbaar plastic kussentje in een handdoek. Nu legde ik een zak met kleren onder m'n hoofd. Spartaanse omstandigheden, maar toch lekker geslapen.

Termietenheuvels zijn in het noorden van Australië soms wel 4 m hoog

Om 10 uur vanochtend reed ik de Stuart Highway weer op en nu zit ik op de enige pleisterplaats langs de route van vandaag: Adelaide River. De 50 km van vanochtend gingen niet zo lekker. Lage snelheid en een moe gevoel.

15 mei 20h00 Hayes Creek kmst 185
Voor de rest van de dag bleef het een zware tocht. Dat kwam waarschijnlijk ook door de tegenwind en ook denk ik dat ik weer moet wennen aan al het gewicht wat ik voort moet peddelen: fiets + bagage + water wegen 30 kilo en dat is heel wat meer dan de 12 kilo van m'n racefietsje.

Ik kwam ook nog een Japanner tegen op de fiets die heel Australië rondfietste; hij had drie kwart gedaan. Ook hij vertelde wat ik al meer had gehoord; deze flinke zuidoostenwind is typisch voor hier en waarom deed ik de tocht niet van zuid naar noord? (ter verdediging: ik had in de correspondentie met de Automobile Association of Australia wel gevraagd naar overheersende windrichtingen, maar als antwoord gekregen dat die er niet waren, behalve westenwind in het zuiden). Maar ik laat mij niet ontmoedigen: als sportieve prestatie wordt de tocht alleen nog wat groter.

Wachten op de trein in Pine Creek; de laatste ging echter 22 jaar geleden

Ik zit nu op de veranda bij de roadhouse uit te kijken over de bush. De zon is fel, de lucht is helder en de bladeren ritselen in de zuidoostenwind. Er is weinig verkeer op de Stuart Highway. Het ontbijt smaakte heel goed. M'n derde kop koffie ook. Ik heb geen haast.

16 mei 14h30 Pine Creek kmst 243
Na een rustig en ontspannend tochtje door heel mooie natuur reed ik om 1 uur Pine Creek binnen. Pine Creek's historie begon 120 jaar geleden als goudgraversstadje. Na wat ups en downs voor wat betreft het vinden van goud werd 40 jaar geleden uranium gevonden. Daarna werd er opnieuw goud gevonden en tegenwoordig is Pine Creek nog steeds een mijnstadje. Nou ja, stad: er wonen misschien een paar honderd zielen. Maar er is een goed hotel, een goede cafetaria en winkels. Ik heb een wastafel in m'n kamer, dus kan ik mooi kleren wassen straks. Ik heb er ook ruim de tijd voor.

Na een blik op de kaart schrok ik er van wat voor een klein stukje ik nog maar gedaan heb in verhouding tot de hele tour en nu realiseer ik me pas wat afstanden in Australië zijn. De kwaliteit van de Stuart Highway is fantastisch. Ik hoef niet uit te kijken voor gaten en bobbels en kan van de natuur genieten. Ik heb nog geen kangaroes gezien. Misschien is er nog genoeg verkeer op de weg (ik telde gemiddeld 60 auto's per uur) om ze op afstand te houden.

Katherine

17 mei 14h30 Katherine kmst 342
Het is alweer vroeg in de middag en alweer is dit het einde van de rit voor vandaag. Ik heb de keuze: of in Katherine blijven of vannacht kamperen langs de weg. Ik feite doe ik geen van beide. Ik ben van plan om vannacht om een uur of drie te vertrekken en morgen een grote ruk te maken van 182 km naar Larrimah. 's Nachts en 's ochtends is er weinig wind. Hoe verder ik naar het zuiden kom hoe kaler het wordt en de harde zuidoostenwind waait vooral 's middags.

Het eerstvolgende plaatsje wat ik nu tegenkom wordt Tennant Creek, bijna 700 km verderop! Onderweg alleen een paar roadhouses met een winkel, benzinestation en motel. De temperatuur overdag is nog steeds ongeveer 30°. Het is erg droog en je kunt zien dat het al lang niet geregend heeft. De meeste bush is zwartgeblakerd. Overal zie je rookwolken van bushbrandjes. De natuur ruikt verkoold. Het landschap is eentonig, een beetje heuvelachtig met af en toe kleine mooie rotsformaties. Soms is er een kreek met een beetje water en dat geeft dan meteen een weelderige vegetatie. Verder is er niets, niets, niets. Alleen de Stuart Highway met zo'n 60 auto's per uur. De meeste automobilisten wuiven naar me.

Met 2 watertankjes voorop vol goede moed de woestijn tegemoet

Het is nu avond en ik bereid me voor op de start in de nacht, over een uur of 5. Ik heb m'n watercapaciteit verhoogd van 5 liter naar 9 liter. Na een miskoop van wat flessen heb ik de oplossing (denk ik) gevonden in twee containers van 2 liter, die met een spanband voorop worden geplaatst en met een touwtje op hun plaats worden gehouden. Als ik onderweg moet gaan kamperen, is 5 liter absoluut te weinig. Verder heb ik een nieuw lichtgewicht luchtbed gekocht. Die hadden ze ook in Katherine en ook een opblaasbaar kussentje. De middag is goed besteed aan voorbereidingen. Ook de fiets heb ik nog eens goed nagekeken, nadat ik 2 kilometer voor Katherine een boutje verloor. Ook die hadden ze in Katherine. Ik zit nu in een "backpackershotel", dat is in Australië een soort luxe jeugdherberg. Je kunt zelf koken en ik zit nu in de tuin aan een tafeltje. Backpackers uit de hele wereld. Ik denk dat er zo'n 20 gasten zijn. Je kunt een kamer krijgen alleen voor jezelf (wat ik heb), of met meer op een kamer.

Een heerlijk ontbijt in Mataranka na 106 km in de nacht

18 mei 8h30 Mataranka kmst 449
Ik zit aan het ontbijt en het smaakt uit de kunst. Dat is niet vreemd, want ik heb er al 106 km opzitten! Om drie uur ben ik gestart. Geen verkeer (een paar road-trains per uur), geen wind. Geen wolken, geen maan. Het was aardedonker. Met een mooie bundel licht uit verse batterijen volgde ik de weg en achterop had ik een snel knipperend rood licht. Er was een schitterende sterrenhemel. Zo mooi heb ik het nog nooit gezien. Ik heb veel omhoog gekeken. Daardoor slingerde ik nogal, maar ik gebruikte de volle breedte van de Stuart Highway als fietspad. Een auto hoorde je toch al op kilometers afstand. De weg was recht en vlak, aan natuurschoon heb ik denk ik weinig gemist. Soms stopte ik om van de absolute stilte en de sterren te genieten. Er was een zeer goede seeing (rustige lucht) en de Melkweg tekende zich haarscherp af. Na verloop van tijd ging het Zuiderkruis onder en een lichte vlek in het oosten kondigde de ochtend aan. Inmiddels was het koud geworden. M'n jasje had ik al voor het grijpen gelegd, maar ik heb ook nog een trui uit de fietstas gevist. Mijn handen werden steenkoud en stijf, maar ik nam niet de moeite om weer in de fietstassen te gaan graven voor m'n handschoenen. Toen de zon eenmaal op was steeg de temperatuur snel. Ik kreeg honger en telde de kilometers af tot Mataranka (daar zit ik nu).

18 mei 15h00 Larrimah kmst 528
De rest van de tocht ging rustig, met een tegenwindje en het werd erg heet rond de middag en dat is het nu nog. Het landschap is zeer eentonig. Op dit moment wordt naast mij een hamburger en fish and chips voor me gebakken. Ik heb honger.