18 mei 17h00 Larrimah kmst 532
Ik zit in m'n cabin te genieten van koffie en chocola. De zon zakt en het heetst van de dag is voorbij. Ik heb zojuist wat rondgereden en Larrimah blijkt meer dan een benzinepomp en een motel. Er wonen 30 zielen en er is zelfs een museum, in stand gehouden door de gezamenlijke bevolking. Larrimah is het eindpunt van de spoorweg naar Darwin geweest en er was een groot overslagterrein. Het museum gaat vooral over de spoorlijn en de hang naar de vergane glorie van dit dorp is duidelijk. Het museum is erg aardig en goed onderhouden. De sfeer die op zo'n late namiddag in zo'n plaatsje hangt (je hoort alleen de vogels) vind ik heerlijk. Dezelfde sfeer hing in Pine Creek.

In de nacht zie ik er uit als een poolvorser

Vandaag ben ik twee keer een fietsende Japanner tegengekomen, da's meer dan ik gedurende 10 dagen in Japan zelf aan vakantiefietsers heb gezien. Verder ben ik een man van 74 tegengekomen die lopend een kar voortduwt (waar hij ook in slaapt) door heel Australië. Hij had hele verhalen te vertellen, maar ik verstond er niet zo veel van. Wel rare vogels gezien dus, maar nog steeds geen kangoeroe!

De vroege ochtendzon maakt lange schaduwen

19 mei 9h30 Daly Waters kmst 620
Mijn eerste kangoeroe had ik vanmorgen in het schijnsel van m'n fietslicht, kort nadat ik om 4 uur uit Larrimah was vertrokken. En nu ben ik 90 km verder, onder het bladerdak van een acacia naast een historische pub van mijn ontbijt te genieten. Plaats: Daly Waters, 3 km van de Stuart Highway af en vroeger belangrijk vanwege z'n vliegveld. Veel belangrijke vluchtroutes hadden een stop in Daly Waters, in de tijd dat de afstanden in Australië te groot waren voor een non stop vlucht.

Als de zon opkomt wordt het snel warm en moeten er heel wat kleren uit

Daly Waters telt 17 inwoners. De rust die het uitstraalt is dezelfde als in Pine Creek, Adelaide River, Larrimah. De oude pub is echt oud: ze doen niet hun best om de zaak goed te onderhouden. Rond de pub ligt her en der oude troep. Het interieur is oud, met vergeelde posters. En boordevol verzamelingen zoals autonummerplaten en bankbiljetten. In de hoek is een uitstalling van allerlei smederij artikelen. Ze hadden een stevig ontbijt voor me. De wind steekt op. Ik hoor het aan het ruisen van de wind door de bomen en het geluid wordt steeds sterker. Maar ik ga niet zo ver meer vandaag: nog een kleine 50 km. Door de fikse afstand van gisteren ben ik weer op m'n schema van 100 km per dag gekomen. En als ik 's morgens een beetje vroeg blijf vertrekken zal het weinig moeite kosten om onder dat schema te blijven.

19 mei 15h00 Dunmarra kmst 674
Vroeg beginnen - vroeg stoppen. Ik zit nu te wachten op m'n hamsteak van de "wayside inn" (ander woord voor roadhouse) van Dunmarra en ik heb me al heerlijk gedoucht en omgekleed. Dunmarra is echt alleen een benzinepomp, restaurant / snackbar, camping en 8 airconditioned hokken, waardoor het de status van "motel" heeft. Maar het ziet er verder goed uit en men is erg aardig hier.

19 mei 20h00 Dunmarra kmst 674
Ik zit voor het restaurant op een bankje, bij het benzinestation. Het is niet druk. Het is stil. Een generator zoemt op de achtergrond en vanuit de bush komt het geluid van krekels. Af en toe passeert een auto over de Stuart Highway. Allemaal met een verre bestemming, want het dichtstbijzijnde "iets" van betekenis is 300 km naar het noorden of 350 km naar het zuiden. Ik zit in het grote "niets" van Australië. De sterren fonkelen aan de hemel en het wordt kouder. Dan komt er een grote Greyhound bus en die stopt vlak voor m'n neus. Mensen strekken zich en strompelen geeuwend de bus uit en de meesten gaan richting de deur van het restaurant. Het is een bont gezelschap. Keurig geklede oude mensjes, jonge vakantiegangers, oudere vakantiegangers en passagiers die ik niet in een hokje kan plaatsen. Ik zit heel strategisch op m'n bankje, want ze paraderen allemaal voor me langs. Ik spreek een jonge vent aan die bij de bus bleef hangen. Ik had hem als Duitser geklassificeerd en dat bleek juist. De bus was vanochtend uit Darwin vertrokken, dit was z'n vierde stop en de eindbestemming was Adelaide. "Wanneer is ie daar?" Dat wist de Duitser niet, want hij stapt uit in Alice Springs en dat gebeurt morgenochtend om 6 uur. Zoals gebruikelijk in deze situatie wisselden we toen vakantie-ervaringen uit. Langzaamaan kroop het reisvolk weer in de bus en ik nam afscheid van mijn aanspraak. Een van de beide chauffeurs liep door de bus en telde neuzen. Het klopte, want meteen daarna ging het licht uit en werd de motor gestart. Het gevaarte (met aanhangwagen) zette zich in beweging en draaide langzaam de Stuart Highway op. De lichtjes werden al kleiner en het gezoem van de generator hernam de positie van belangrijkste geluidsbron op de achtergrond. Het werd weer vredig stil in Dunmarra.

De pub in Daly Waters was echt een oase in de woestijn

20 mei 15h00 Elliott kmst 778
Vandaag ga ik weer eens kamperen. Ik voel me gemakzuchtig als ik steeds weer een motelkamer in duik en ik heb per slot niet voor niets een nieuw luchtbed gekocht.
Het landschap wordt kaler en de fikse zuidoostenwind speelt een steeds grotere rol. Maar ik leg geen grote afstanden af en ik heb die wind geaccepteerd alsof die gewoon bij deze tour hoort. Morgen weer een klein sprongetje van 95 km en daarom vertrek ik niet om 4 uur, maar om een uur of acht, zoals vanochtend.

20 mei 19h00 Elliott kmst 782
Om half 7 is het donker (en hoe verder ik naar het zuiden kom, hoe eerder het donker wordt). Het benzinestation, waar de camping bij hoort, is dicht. Wat moet ik de rest van de avond? Gelukkig is er meer in Elliott. Elliott blijkt een heus dorp, met een school, een kliniekje, politiebureau, een lokaal overheidsgebouwtje met het imponerende opschrift "Community Government Council". Er is ook nog een vrijwillige brandweer en een garage. Bij entree in het dorp wordt vermeld dat er ongeveer 600 inwoners zijn. Verder is er een vliegveldje buiten het dorp. Toen ik vanmiddag wat nieuwsgierig rond reed dacht ik: dit is nou Coopers Crossing uit de serie "Flying Doctors". De 600 inwoners kon ik nog niet plaatsen, maar er zullen nog wel diverse "stations" in de omgeving bij horen. De school had tenminste ook een schoolbus. Er zijn drie benzinestations en de BP had er nog een restaurantje bij open. Daar zit ik nu, achter de koffie. Koffie is in theedrinkend Australië wel overal te krijgen, maar wordt meestal gratis geschonken bij het eten. Dat vind ik een probleem, want ik wil wel eens alleen een kopje koffie en ik wil niet aangezien worden voor de klaploper die gratis een bakje leut wil. Dus sta ik altijd direkt met m'n portemonnee klaar, maar gelukkig staat er hier wel een prijs op de koffie. "One Dollar, mate!"

Radio repeater torens waren als bakens voor mij

21 mei 15h00 Renner Springs kmst 875
Weer een stukje verder naar het zuiden. Renner Springs is weer enkel een roadhouse, geen dorp. Het landschap gaat nu duidelijk veranderen, hoge bomen komen niet meer voor. De laatste dagen was de natuur wel heel erg eentonig, maar er komt nu weer een beetje reliëf in het landschap. Daardoor had ik een paar maal mooie vergezichten. Het is zo verschrikkelijk helder, dat ik radio repeater torens op 25 km afstand al scherp kan zien.

22 mei 13h00 Threeways kmst 1011
Stop voor lunch in Threeways. Ik ben weer vroeg begonnen (kwart voor vijf) en heb al 136 km afgelegd. Het was het langste traject zonder "service" tot nu toe. Alweer had ik fantastische vergezichten. Het is zo verschrikkelijk helder, dat de lucht tot op de horizon nog mooi blauw is. Het land is overwegend zo plat als een pannekoek en maar licht begroeid. De horizon is een strakke scherpe lijn, die een beetje trilt in de zonneschijn.

De afgesproken ontmoeting met het Nederlandse echtpaar Theo en Simone

Er is weinig wind (!) en die komt uit het oosten. Om half 10 had ik een ontmoeting met Theo en Simone, een Nederlands stel waar ik gisteravond samen mee heb gegeten in Renner Springs. Omdat we vandaag in dezelfde richting vertrokken (zij met de auto) en de vertrektijden zo ongeveer bekend waren, hadden we deze ontmoeting op 85 km van Renner Springs al gepland. Toen kwamen er nog twee Australische jongens bij, die nieuwsgierig waren geworden door die drie mensen, een auto en een fiets langs de weg. Het werd een heel gezellige, spontane bijeenkomst in the middle of nowhere. Australiërs zijn hele vriendelijke en hartelijke mensen. Volgens mij is het de vriendelijkste versie van het blanke ras. Er wordt altijd uitgebreid gegroet ("How 're ye doing, mate?") en onderweg wuif je iedereen gedag. 25 kilometer verder kwam ik een fietsend echtpaar tegen. Dat betekende weer stoppen en een praatje maken, want zoveel lotgenoten op de fiets kom je niet tegen. Verder heb ik vanmorgen nog vier keer een kangoeroe gezien, zodat er vanmorgen meer op het menu stond dan alleen boompjes, vergezichten, radio repeater torens en zwaaiende automobilisten. Ik moet nu nog 25 kilometer en dan ben ik in Tennant Creek. Daar zet ik m'n tent op vannacht.