Tennant Creek

Er zijn veel gebeurtenissen die het vermelden in het logboek niet waard zijn, maar soms krijgt zo'n gebeurtenis een staartje en dan mag het wel in dit boek.
We gaan even 4 dagen terug, naar woensdagavond, Larrimah. Tegen de avond zag ik nog een fietser arriveren, ook vanuit het noorden. Het bleek een Japanner, die die dag net als ik uit Katherine was komen fietsen. We zaten zelfs in het zelfde backpackershotel. Hij klaagde over de wind en ik vertelde hem van de truc van heel vroeg vertrekken. Maar hij had geen licht. Hij reist op zeer low budget: alleen kamperen en zelf potje koken. (Later bleek: hij heet Masa-yuki Fukushima, komt uit Fukuoka en dat is mij welbekend van m'n fietstocht van vorig jaar, hij is 26 jaar, heeft een holiday-work visum, is al 10 maand in Australië, heeft stukken langs oost-, zuid- en westkust gefietst en verblijft in Brisbane).
De volgende dag was ik weer vroeg vertrokken en toen ik al lang en breed in Dunmarra was, kwam hij tegen de avond aanpeddelen. Weer een praatje gemaakt; hij wilde de volgende dag een flinke afstand fietsen en zou vroeg (7 uur) vertrekken. Hij dook z'n tentje in en ik heb hem niet meer gezien, want de volgende dag (vrijdag) was ik laat en hij was al weg. Toen ik vrijdagmiddag m'n einddoel Elliott bereikte en net van de weg af wilde slaan om de camping te zoeken, zag ik hem juist in de verte de weg op fietsen; hij had inkopen gedaan. Dus ben ik hem even achterna geraced en hebben we weer een praatje gemaakt. Ik hield het die dag voor gezien en sloeg m'n tent op, hij ging door naar Renner Springs en zou daarna richting Mount Isa gaan, dat zou betekenen dat ik hem niet weer in zou kunnen halen. Tot mijn verbazing kwam ik hem vanmiddag in Tennant Creek tegen. Hij had afgezien van het plan om naar Mount Isa te fietsen en neemt in Tennant Creek vannacht een bus naar Cairns (Queensland, oostkust). Als welvarende vakantiefietser heb ik hem toen uitgenodigd mee te eten bij de Italiaan. Zo hebben wij hetzelfde traject van 700 km ongeveer gelijktijdig afgelegd, zonder ook maar een kilometer samen te hebben gefietst.

Rustdag in Tennant Creek met een vliegennetje om m'n hoofd

23 mei 14h00 Tennant Creek kmst 1060
Ik heb besloten hier een dag te blijven. Het fietsen ging gisteren vrij zwaar en ik denk dat een rustdag geen slecht idee is. Vanmorgen ben ik naar een goudmijn geweest. Liever gezegd: een "stamp battery", een fabriekje waar goud uit rotsblokken wordt gewonnen. Dat was de moeite waard. De battery is 130 jaar oud, is sindsdien nauwelijks gemoderniseerd en is sinds kort buiten gebruik. Twee maal per dag laten ze hem echt even draaien t.b.v. toeristen. Je ziet dan aan het eind van het proces heuse korreltjes goudstof. Ik zit hier op de camping met m'n vliegennetje op. Bijgaande foto is op het moment dat ik dit schrijf genomen. De vliegen zijn in Australië zeer agressief. Ik denk dat het grote voordeel van de tegenwind is dat ik er op de fiets geen last van heb.

24 mei 13h00 Wauchope kmst 1187
Het is bijna niet te geloven, maar er staat een harde noordenwind! Ik schoot vanmorgen als een pijl uit de boog uit Tennant Creek weg en 2 uur later was ik al bijna 70 km verder. Mijn eigenlijke plan was om hier in Wauchope (spreek uit: Wokop) te blijven, maar ik peins er niet over om nu te stoppen. Ik heb nu als doel Barrow Creek gesteld, wat eigenlijk voor morgen op het programma stond. Ik neem hier nu een lunch.

Gisteravond ben ik met een tour meegeweest naar een echte goudmijn, eentje die door een goudgraver met een pikhouweel en een beetje explosieven in z'n eentje is ontgonnen. De mijn bleek niet rendabel, maar je kunt de ijzersteen aders zien waarin het goud zit (het verwerken van de ijzersteen had ik 's ochtends gezien). Daarna werd bij een kampvuur thee gedronken en werden verhalen verteld over de omgeving en de vroegere goudzoekers. Dat gebeurde allemaal door de huidige eigenaar van de mijn, die z'n kostje bij elkaar schraapt door toeristen te ontvangen en het beetje goud dat hij overdag nog steeds delft. Het was erg sfeervol onder de sterrenhemel, 5 kilometer buiten Tennant Creek.

Een "bore" (grondwater windmolen) langs de weg

24 mei 21h00 Barrow Creek kmst 1296
Moe, maar erg voldaan over de grote afgelegde afstand (225 km) kwam ik in het donker om half 7 aan in Barrow Creek. Er was geen plaats in de herberg, maar ze hadden nog een oude caravan staan en daar zit ik nu in. het landschap vandaag was zeer vlak en eentonig. Hier bij Barrow Creek zijn wat heuvels.

25 mei 16h30 Ti Tree kmst 1386
Vandaag een klein sprongetje verder zuid: 90 km. Ik had flink wat kleren te wassen, dus het werd een motelkamer. Die bleek duur en smerig. Maar m'n was hangt er te drogen en ook ikzelf ben weer schoon.

De noordenwind van gister is weer weg. Maar ik heb vandaag geen last van de wind gehad. Het landschap is nog steeds heel eentonig en vlak. Af en toe doemt er eens een heuvel aan de horizon op en soms zijn er wat rotsblokken langs de weg, maar overigens is het vlak met lage boompjes en struiken en verder een grote lange rechte streep er door heen: de Stuart Highway.

De steenbokskeerkring: op de zuidgrens van de tropenzone

26 mei 7h00 Aileron kmst 1446
De zon komt net boven de horizon en prikt door de luxaflex van het restaurant in de roadhouse van Aileron. Ik heb 60 km achter de rug door nachtelijk Northern Territory en het vroege starten bevalt me goed. De temperatuur was, op z'n koudst, 4°. Als de weg stijgt, het hoeft maar een heel laag heuveltje te zijn, dan stijgt de temperatuur meteen een aantal graden (de koudste lucht stroomt naar de laagste gebieden als het windstil is). Dus: als je op een heuvel geklommen bent, transpireer je en tijdens en na een snelle afdaling krijg je het verschrikkelijk koud. Omdat ik een passie heb om alles te meten wat er te meten valt, heb ik m'n thermometertje ook nog aan het stuur gehangen.

Eerder vanochtend had ik nog een interessant natuurkunde praktikum. De weg was kaarsrecht en zo vlak als een polderweg. In de verte komt een auto: ik zie de koplampen. Maar het duurt een eeuwigheid voordat de auto me passeert. Bij een volgende auto ben ik gaan klokken, want ik wil graag alles meten. Het duurde een kwartier voordat de auto bij me was. Stel: hij rijdt 100 km/h en ikzelf 24 km/h. Dat betekent dat ik de auto al zag op 25 + 6 = 31 km afstand. En dat kan niet, normaal gesproken. Dan had de auto nog heel diep achter de horizon moeten zitten. De verklaring zit hem volgens mij weer in de steenkoude luchtlaag vlak boven de weg, die niet werd beroerd door wind. De koude luchtlaag werkte als een fibreglass kabel, waaruit de lichtstralen niet kunnen ontsnappen door de sterke refractie aan de bovenkant van die koude laag. En daardoor kon ik ver achter de horizon de koplampen al zien. Dus: de eentonigheid van de lange rechte weg door de nacht valt wel mee. En ook de periode van eerste schemer tot zonsopkomst is prachtig.

Oponthoud door een autorace over de Stuart Highway

Vanmiddag zal ik de "Cannonball Run" tegenkomen. Dat is een autorace van Darwin naar Ayers Rock en terug naar Darwin. Op mijn rustdag in Tennant Creek zijn ze daar gepasseerd en vanmiddag rond de middag passeren ze Alice Springs, terug op weg naar het noorden. Eergister is er een ongeluk gebeurd waarbij 4 doden zijn gevallen. De "Cannonball Run" was al nieuwsitem no. 1 sinds ik in Australië ben, maar na het ongeluk heb ik het idee dat niemand meer ergens anders over praat.

De zon staat inmiddels alweer een uurtje hoger boven de bomen en ik ga me weer klaarmaken voor de Stuart Highway. Ik moet genoeg water en eten meenemen, want de eerstvolgende "Service" is 135 km verder. En dat is dan Alice Springs, een mijlpaal op deze tour.

Alice Springs

26 mei 19h00 Alice Springs kmst 1581
Alice Springs! Ik voelde me als een overwinnaar die een triomftocht maakt toen ik zojuist van de camping af de stad in reed. Wat een heerlijk gevoel en wat rijdt dat onwennig: auto's komen van alle kanten en er zijn stoplichten. Nu zit ik in een heus restaurant met uitzicht op een wandelboulevard. Morgen kan ik de hele dag nog van "The Alice" genieten want zaterdag gaat de trek naar het zuiden weer verder.

Eerder vandaag was het nog een zware tocht. Er stond een stevige zuidoostenwind: pal tegen. De rit vandaag was 192 km. Weliswaar niet de langste afstand, maar zeker de grootste prestatie tot nu toe. Ik had nog een lekke band en na reparatie merkte ik dat er een aantal spaken los zaten. Al met al drie kwartier oponthoud. Nog een oponthoud had ik door de Cannonball Run. Maar dat heb ik gecombineerd met de lunchpauze. Er was een stuk weg afgezet waarop de Cannonballers een voor een op topsnelheid moesten rijden. Hoewel het mijn sport niet is, vond ik het erg amusant. Het was eens wat anders dan het ruisen van de wind door de bomen.