6 juni 18h30 Cadney Homestead kmst 2487
Er stond vanmiddag een harde gure zuidwestenwind, die ik een beetje schuin tegen had. Het was koud. Het is niet warmer geworden dan 15°. Het landschap was weinig opwindend. Dus toen ik afscheid had genomen van Tim, Sandra, Donald en Sheila, ging het verstand op nul, de blik op oneindig en trappen maar. En dan kom je vanzelf waar je wezen wilt. Ik kampeer vannacht. De verleiding van een motelkamer heb ik kunnen weerstaan.

Op weg naar Coober Pedy

7 juni 18h30 Coober Pedy kmst 2652
Om 5 uur ben ik vertrokken vanmorgen. Ik wilde op tijd in Coober Pedy aankomen. Alles was kletsnat van condenswater en het was koud. Er stond geen wind, die stak later in de ochtend op. Het werd weer een gure harde wind, die ik in de zij had en af en toe een beetje schuin in de rug. Maar het was verre van aangenaam bij een temperatuur die weer niet boven de 15° is geweest. Ik was inderdaad op tijd in Coober Pedy en ik probeerde via Tourist Information achter de weersverwachting voor morgen te komen, want na Coober Pedy komt er 252 km niets. Met een wind in de rug kan ik het in een keer overbruggen, met een wind zoals vandaag lukt dat niet. En de harde wind maakt het kamperen langs de weg (het is heel kaal) wel erg onaantrekkelijk. Verwachting voor morgen: zelfde harde zuidwestenwind als vandaag. Overmorgen: zwakke veranderlijke wind. Ik had snel een besluit genomen: ik blijf een dag in Coober Pedy. En dat spijt mij helemaal niet: Coober Pedy lijkt mij een heel leuk stadje en m'n hotel is tot nu toe de beste accommodatie die ik gehad heb. De beheerster heeft gratis (omdat ik nog een tweede nacht bleef) al m'n vuile was gedaan.

Zoals veel dingen in Coober Pedy, was ook mijn motel ondergronds

8 juni 13h30 Coober Pedy kmst 2658
Coober Pedy is een vreemd stadje. Alles is gericht op de delving van het edelsteen opaal, het is 's werelds grootste producent van opaal. Er zijn ongeveer duizend mijntjes. Er worden geen concessies uitgegeven groter dan 50 x 100 meter, daarom is er geen grote mijnindustrie. Al 30 kilometer voor de stad beginnen de puntige molshoopjes van 2 tot 8 meter hoog. In totaal zijn er ongeveer een miljoen van die hoopjes en evenveel gaten in de grond, 10 tot 30 meter diep. Door het stadje rijden trucks en pick-ups met mijnmateriaal af en aan. Het is een stoffig en rommelig stadje, maar zeer levendig. En dat is het grote verschil met de mijnstadjes Tennant Creek en Pine Creek. Coober Pedy betekent "hol van de blanke man" en veel woningen, winkels, kerken en zelfs een camping, zijn onder de grond of uitgehouwen in een rots. Zo ook mijn hotel. Mijn kamer is een hol, de wanden zijn van rots. De wanden zijn bewerkt en het is niet vochtig of stoffig. Het is verder heel smaakvol ingericht en ik voel me best thuis in m'n hol. Ongeveer de helft van de bevolking leeft onder de grond. Vanochtend heb ik me laten rondtouren en heb ik alle facetten van opaaldelving kunnen zien. Van het verkrijgen van een claim tot het bewerken van de steen. Ik heb zelf ook nog een opaaltje gevonden.

Het interieur van m'n kamer: alles is uitgehouwen in de rots

8 juni Coober Pedy kmst 2666
De hele middag en avond heb ik besteed aan inkopen doen, sandwiches maken voor 2 dagen en schema's maken voor de laatste twee weken. Ik heb drie alternatieve routes die variëren van 109 km tot 123 km per dag. Ik probeer het grote "gat" naar Glendambo in één keer te overbruggen en vertrek vannacht om drie uur. Toch neem ik voor twee dagen eten mee, want het is allerminst zeker dat ik het haal! De hoeveelheid water die ik mee moest nemen voor 255 km en misschien 2 dagen, was een probleem. Van verschillende bronnen had ik informatie dat er twee maal een watertank langs de weg zou staan. Maar bij de Tourist Information hier werd mij verteld dat er geen water is onderweg. De politie vertelde mij dat er wel water was, bij de nood telefoons op 95 en 180 km afstand van Coober Pedy. Maar toen ik daarna m'n Stuart Highway informatiefolder raadpleegde, vertelde deze me dat er geen watertanks waren. Omdat het van mij van cruciaal belang is ben ik weer naar de politie gegaan. Die verzekerden me dat er echt watertanks langs de weg naar Glendambo staan en ik laat m'n mooie blauwe tankjes (gekocht in Katherine en sindsdien als een boegbeeld de fiets versierd) met een beetje weemoed achter in Coober Pedy.

Proviand voor 2 dagen

9 juni 19h00 Glendambo kmst 2923
Om drie uur vannacht verliet ik Coober Pedy, bij heldere hemel en geen wind. Het was niet erg koud en de eerste 50 kilometer genoot ik van de sterrenhemel. Aan de sterren Acrux en Becrux, die 's ochtends vroeg op een bepaald moment op een horizontale lijn staan, kan ik zien dat ik steeds verder naar het zuiden kom. Bij Katherine was die lijn bijna op de horizon, nu is die lijn bijna 15° boven de horizon. Ik telde 7 vallende sterren in deze maanloze nacht. Toen schoof ik onder een laag bewolking. Het vermaak dat dan nog overblijft zijn lichten en schijnsel van lichten in de verte. Ik kon het schijnsel van de lichten in Coober Pedy tot op 50 kilometer afstand nog zien! En dat terwijl Coober Pedy in onze Europese ogen slechts een dorp is van 2500 inwoners. De enige overgebleven andere lichtbronnen zijn auto's. Als ik een lichtschijnsel voor me zie in de verte, bereken ik op welke afstand ik het schijnsel voor het eerst zag, volgens de methode die ik op 26 mei beschreven heb. Dat leverde eergisterochtend eenmaal de ongelofelijke afstand op van 49 kilometer. Vanochtend kwam ik lang niet zo ver en werd die afstand steeds korter hoe verder ik naar het zuiden reed. De reden werd snel duidelijk: het ging regenen.

Gelukkig waren er inderdaad watertanks tussen Coober Pedy en Glendambo

Het was een fijne motregen en ik kreeg het koud. Toen het langzaam licht werd, kwam er mist opzetten. De mist bleef tot laat in de ochtend. Het leek er meer op dat ik op een koude herfstochtend over de Veluwe fietste dan aan de rand van de Great Victoria Desert!

Er was geen wind en ook 's middags, toen de mist plaats maakte voor een dicht wolkendek, bleef de wind weg. daarom kon ik toch aardig vooruit komen en het is gelukt om de 256 kilometer te volbrengen en nog voor donker in Glendambo te arriveren. Het is de grootste afstand die ik in m'n leven ooit heb gefietst tijdens een fietsvakantie. Ik ben gaan kamperen, want ik hoef morgen niet vroeg weg en ik had verder geen doorslaggevende reden om in een hotelkamer te kruipen. Alleen als het nog kouder wordt stop ik misschien met kamperen. Nu zit ik heerlijk in de bar-lounge van het bijbehorende hotel bij het haardvuur te genieten van een voedzame warme hap. Na de geslaagde prestatie van vandaag geniet ik nog extra.
Vandaag ben ik weer een (Japanse) fietser tegengekomen, op weg naar Darwin. De eerste week zag ik diverse collega fietsers, maar sinds Tennant Creek ben ik ze niet meer tegengekomen. We hebben even een praatje gemaakt en foto's genomen.

Soms ontmoet je andere fietsers, de meeste (zoals hier) uit Japan.

10 juni 18h00 Pimba kmst 3038
Een probleem met kamperen in winters zuid Australië is dat 's ochtends alles kletsnat is. Met m'n kompas zoek ik wel altijd een plekje zodat 's ochtends de eerste zonnestralen op de tent schijnen, maar voordat de zon (als die er is) een beetje kracht heeft, is het al 9 uur geweest en wil ik de zaak opbreken om verder te gaan. Dus, zoals meestal na een kampeernacht de laatste tijd, liggen binnen- en buitentent nu uitgespreid in m'n hotelkamer te drogen.
Ik ben weer een stukje verder, naar het oosten ditmaal. Het was prachtig weer met mooie wolken, het was kraakhelder (zoals altijd), de natuur was prachtig met mooie vergezichten en: er stond een heerlijke westenwind! Met een betrekkelijk kleine afstand van 114 km was het een zeer relaxed tochtje.
De regen van de vorige week met de droge landwind van vandaag maakt de lucht extreem helder. Op de horizon zag ik nog haarscherp de toppen van de cumuluswolken. Nu weet ik niet op wat voor hoogte die toppen zich bevinden, maar stel dat dat 2000 meter is (zeker niet lager), ikzelf de horizon op 10 km zie, vervolgens het resultaat met 30% verminder voor refractie, dan waren die toppen 122 km ver verwijderd (resultaat na de vakantie berekend). Ik heb een bang voorgevoel dat de wind naar zuidwest of zuid gaat draaien en omdat de eerstvolgende plaats 172 km verder is in zuidoostelijke richting, ga ik morgen weer vroeg vertrekken.

Ik zorgde altijd dat de tent 's ochtends in de zonneschijn een beetje kon opdrogen

11 juni 17h00 Port Augusta kmst 3218
Om kwart voor 5 zat ik weer in het zadel en dat betekende dat ik nog ruim een uur van de (inmiddels vertrouwde) zuidelijke sterrenhemel kon genieten. Het was onbewolkt en dat bleef het ook toen de zon op kwam. Wind was er ook niet. Het was een stralende ochtend. later in de ochtend kwam de wind opzetten en mijn voorgevoel was onjuist. Er kwam een stevige noordwestenwind en die had ik heerlijk in de rug. Op m'n gemak en met hoge snelheid reed ik de laatste 70 km naar Port Augusta, met links uitzicht op een bergketen (de Flinders Range) en rechts in de verte merkwaardige "tenthills", tafelbergen in de vorm van een tent. Het was een heerlijke fietstocht en om 2 uur was ik al in Port Augusta.
Port Augusta ligt aan de Spencer Gulf, een open verbinding met de zee. Dat betekent dat ik nu van noord- naar zuidkust ben gereden: vandaag heb ik zogezegd het Australische continent bedwongen. Port Augusta is verreweg de grootste stad die ik in Australië heb gezien. Hier eindigt de Stuart Highway en hier begint voor mij het geciviliseerde deel van Australië met meer dorpen, stadjes, cultuurland. Ik heb nu het gevoel weer een fase te hebben afgesloten en morgen begin ik aan de derde, laatste fase van deze tour.