Dagboek van mijn fietstocht in Japan, maart 2000

29.03 / 30.03
Twee dagen op Honshu

door Jan Boonstra

 

di 29.03 9h00 veerboot Matsuhama - Yanai
De veerboottijden vielen ietsje tegen. Ik kan pas op z'n vroegst om 10h50 in Yanai aankomen. Een groot deel van de ochtend kan ik dus niet aan fietsen besteden. Ik heb Yamaguchi in m'n hoofd als doel voor vandaag. Het zal bewolkt zijn, het is fris en er staat een tegenwind. Als het maar droog blijft, dan ben ik wel in staat om er een plezierige dag van te maken.

Deze boot lijkt een robot boot. Boven mij zal echt wel een kapitein en een stuurman zijn, maar er is niemand te zien, zelfs geen bedienend personeel. Toch kun je alles kopen wat je normaal gesproken op een veerboot vindt. Alles in automaten. En dat is wel typisch Japans. Nergens ter wereld heb ik meer automaten gezien dan in dit land. Ik heb net een bakje mie op: geld in de gleuf, druk op de knop en lichtjes geven aan hoe het proces verloopt om het uit de diepvries via de magnetron naar de hapklare toestand te brengen. Naast alle frisdranken kun je hier ijs, snacks, thee, ja zelfs hete koffie uit de muur trekken. Want het bijzondere van geautomatiseerd Japan is dat je vrijwel nergens hete koffie in automaten kunt krijgen.

De overtocht naar Yanai is een plezierige ervaring. In de ruim twee uur heb ik mooi de tijd om te eten, een logboek entry te maken, de kaarten te bestuderen en tussendoor kan ik genieten van het uitzicht. Ik heb een prachtig plekje met uitzicht door grote panoramische ramen, zowel naar voren als naar rechts. Kaart voor me, koffie en chocola bij de hand. Het is niet druk en het tafeltje heb ik voor me alleen. Ik kan me niet een meer prettige manier van reizen voorstellen (nou ja, per fiets dan).

29.03 21h00 Hofu
Toen ik van de boot af rolde wachtte een desillusie: het regende. De eerste 20 kilometer gingen door vlak terrein en met de gure tegenwind en m'n halfnatte kleren begreep ik dat het toch niet zo'n plezierig tochtje zou gaan worden. Ik wilde me best even opwarmen, maar waar? Japan kent heel weinig gelegenheden om even iets kleins, zoals een koffie te bestellen. Vaak is er bij treinstations wel zoiets. Dus bij het stadje Kumage zocht ik het station op. Maar ook hier had een warme stationscafetaria plaats moeten maken voor een koud halletje met frisdrankautomaten. Dan maar weer verder. De weg ging stijgen en de regen hield op, dus ik kwam zowaar op temperatuur. Op het hoogste punt, op 600 m hoogte, was het koud. 8° zei mijn fietscomputer en omdat m'n schoenen nat waren, voelden m'n voeten als bevroren bij de afdaling. Tot overmaat van ramp ging het weer zachtjes regenen. Ik keek uit naar een koffie-salon, maar nergens was iets te bekennen waar ik even kon opwarmen. met 40 kilometer op de teller stopte ik bij een grote supermarkt. met een bijna leeg boodschappenmandje liep ik alle schappen langs en nog eens en nog eens. M'n voeten werden weer warm. Het was een hele grote supermarkt gelukkig, zodat mijn heen en weer lopen niet zo opviel. Buiten, beschut tegen de wind, deed ik droge sokken aan en nog een extra shirt.

Een typisch Japanse winkelstraat in een grote plaats (na sluitingstijd). ALLE fietsen in Japan hebben een zwartgelakt stalen mandje voorop!

klik op het plaatje om de foto te bekijken

Verder maar weer. Het regende nog steeds. ook voelde het nog kouder aan dan eerder en ik checkte de fietscomputer: 4°C! Als ik in dit hoog gelegen binnenland zou blijven, zoals ik van plan was, kon ik wel eens flink in de problemen komen als de regen niet zou stoppen. Ik kreeg nu een lang traject zonder stadjes. Dus: plannen veranderen. Tokuyama, een flinke stad aan de kust, lag op 15 kilometer afstand. Ik verlangde naar een warme hotelkamer. Bij de eerstvolgende kruising gooide ik het stuur om en stevende op Tokuyama af. Toevallig reed ik nu op dezelfde weg als in 1993, weliswaar in tegenovergestelde richting. De koude afdaling was even doorbijten, maar al gauw steeg de temperatuur naar 9° en reed ik Tokuyama binnen. Her en der zag ik hotels, ik kan het woord 'hotel' nu in het Japans lezen en stopte bij eentje die adverteerde met een kamer voor „ 5000. Maar ik bedacht me. Als ik me nu opwarmde in het centrum (in deze grote stad is vast wel iets te vinden) en als het droog zou blijven, dan kon ik in de loop van de middag best nog een stuk verder fietsen. Daarom stapte ik weer op en liep even later met de fiets aan de hand door de winkelstraten. Het was gezellig druk en mensen bekijken i.p.v. de natuur op een eenzaam weggetje is voor de verandering ook best leuk. Het is mij in Japan opgevallen hoeveel jongelui hun haar geverfd hebben. Maar het blijven Japanners: Als ze hun haar verven, dan verven ze het allemaal in dezelfde (roodbruine) kleur. je zou maar eens uit de band springen, stel je voor!

Ik kon niet gauw een geschikte warme plek vinden, zelfs op het station was niks. Door het lopen had ik het in ieder geval niet koud, dus een beetje extra rondlopen vond ik niet erg. Ik belandde in een McDonalds en zat tussen lawaaierige tieners met m'n koffie en appelkeekje en bestudeerde de kaart. De volgende stad was Hofu, op 25 kilometer afstand. Dat leek prima voor dit weer en de tijd die ik nog had voor donker. De mooie natuur in het binnenland kan ik nu wel vergeten voor vandaag. Ik zit in een dichtbevolkte, geļndustrialiseerde kustzone. Maar ach, ik klom weer op de fiets, probeerde me niet aan het drukke verkeer te storen en de laatste ruk naar Hofu werd best nog wel een leuk ritje. Dat waren 95 kouwe kilometers vandaag.

30.03 18h00 Shimonoseki
De fietsvakantie is voorbij. Door het raam van m'n hut zie ik nu Kitakyushu voorbijglijden en straks zijn we in volle zee, op weg naar Pusan. De rit van deze laatste dag, 102 km, was weer best de moeite waard. De frisse tegenwind kon de lol niet drukken. Ik had een beetje ingewikkelde route van kleine weggetjes gepland. Dat was een groot succes met maar weinig zoekwerk. Ik heb op weggetjes gereden, niet breder dan een flink fietspad en waar je het asfalt nauwelijks meer zag door begroeiing en bladeren. Op die weggetjes was helemaal geen verkeer. Het zonnetje scheen de hele dag en met de frisgroene natuur en de bloeiende bomen was het puur genieten. Nu zie ik de zon als een rode cirkel in de witte lucht boven het silhouet van Kyushu. Dag Japan!

Typisch Japans dorpsbeeld

klik op het plaatje om de foto te bekijken