Fietstocht door Nieuw Zeeland

Geïllustreerd verslag van mijn twee fietstochten van totaal 4800 kilometer over het Noord- en het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland in 1997.

Pagina 1: Auckland - Wellington

wo 8 jan. Huntly km.: 90
Het vliegtuig landde precies op tijd in Auckland om kwart over 12 's middags. Het was een vlucht die 11 uur had geduurd vanaf Seoul. Ik had redelijk goed geslapen. En dan begint de drukte: immigration, achter de fiets aan, omkleden, fiets opbouwen, bagage verdelen, wat eten, water halen, kaart raadplegen en dan... weg!
Het was 10 voor 2 toen ik langs Nieuw Zeeland's wegen reed, zonnetje er bij, wind schuin in de rug, met een gang als een kogel. Wat heerlijk om weer eens met zomers weer te fietsen in een nieuw land. De route vandaag ging langs en over weg no. 1, de belangrijkste weg in Nieuw Zeeland die loopt van het noordelijkste puntje van het Noord Eiland, via alle grote steden van het land tot het zuidelijkste puntje van het Zuid Eiland.
____________________
Het was niet altijd even gemakkelijk de juiste weg te vinden in de buurt van Auckland

Weg no. 1 is een drukke weg, maar vandaag had ik weinig keus. Het landschap was glooiend met veel veeteelt en landbouw. Niet erg interessant. Toen ik in Huntly aankwam, om half 7, kon ik geen goede accomodatie vinden. Ik zit nu in een cabin op een "caravanpark". Geen lakens of slopen en geen handdoek. Maar dat is niet zo erg; het is erg warm in de cabin dus ik heb vannacht niet veel nodig. En er is hier een wasmachine, dus ik heb me na het douchen met een T-shirt afgedroogd en die zit nu met de rest van de vuile kleren in de was. Verder is deze improvisatie goed voor het budget en het is toch ook wel een beetje sfeervol.

do 9 jan. Otorohanga km.: 187
Vandaag ging de tocht weer verder richting zuid en het landschap bleef erg agrarisch en licht heuvelachtig. Ik had fantastisch weer: niet veel zon, maar helder en warm genoeg om met blote armen te fietsen. En de wind heb ik in de rug! Vanmorgen lag de stad Hamilton op de route, dat is de 5e stad in grootte in Nieuw Zeeland. Goed voor een koffiepauze op een terrasje.
____________________
Landelijk en rustig was het bij Pirongia, weg van de snelweg

Nu is het 3 uur en ik zit in een restaurantje in Otorohanga. Zojuist heb ik een "kiwi-house" bezocht, op aanraden van de Lonely Planet reisgids. Ik kan goed voelen dat ik de laatste maanden weinig getraind heb en ik maak er een lange middagpauze van hier in Otorohanga.

do 9 jan. Te Kuiti km.: 208
Na Otorohanga heb ik niet veel kilometers meer gedraaid, 21 om precies te zijn en toen was ik in Te Kuiti (spreek uit: Tie Kwiddy). Ik had nog wel wat meer kunnen doen, maar ik kom nu in een heel dun bevolkt gebied met wellicht weinig accomodatie voor de nacht. Ik was vroeg (nog voor 5 uur), reden te meer om wat meer luxe accomodatie te zoeken. In Nieuw Zeeland vind je dat in een motel. Dan betaal je ca. 60 gulden of meer en dan heb je een mooie kamer, met badkamer, t.v. en koffie en thee. En hier kreeg ik er nog een mooi uitzicht vanaf de kamer bij. Ik heb het tafeltje voor het raam geschoven en zit nu in een riante positie te schrijven met m'n 2e kop koffie.

vr 10 jan. Taumarunui km.: 290
Toen ik vanmorgen opstond en naar buiten keek, leek het weer niet anders dan gister en eergister: beetje bewolkt, niet veel wind en een lekkere temperatuur. Toen ik in het restaurant kwam zag ik dat er kennelijk wat loos was want mensen stonden aandachtig naar de radio te luisteren en een vette kop in de krant maakte het me duidelijk: er was een typhoon op komst. Vanochtend zou Auckland al overdadig storm en regen krijgen en rond de middag zou dit gebied (central North Island) aan de beurt zijn. De kern zou morgen overdag over North Island trekken.
Ik keek naar buiten en kon het nauwelijks geloven. Zo mooi rustig weer en zo uitnodigend om er weer eens lekker tegenaan te fietsen. Dat dat mij nou weer moet overkomen. Typhoons zijn eigenlijk vrij zeldzaam in Nieuw Zeeland, maar ja, ik was ook degene die regen moest treffen in de woestijn in Australië. In eerste instantie dacht ik: Ik blijf hier in Te Kuiti en wacht af. Beelden van Hong Kong kwamen me weer voor de geest, toen ik ook door een typhoon werd overvallen. Ik moest toen een tijd op de grond liggen en de fiets vasthouden, anders zou die wegwaaien. Half kruipend ben ik met de fiets toen naar meer beschut gebied gegaan. Ik was toen tegen alle waarschuwingen in 's ochtends vertrokken.

De volgende plaats, Taumarunui, lag 80 km verderop. Met wat flinke heuvels op de route zou ik daar zeker 4 uur over doen. Ik besloot het te wagen en ging op weg. De bewolking werd dikker, de wind trok nog wat aan en na 40 km begon het te regenen. Ik trapte er flink tegenaan om zo gauw mogelijk in Taumaranui aan te komen, want het weer zou snel nog veel slechter kunnen worden. Maar het viel mee. Toen ik het doel bereikte was de regen opgehouden en de lucht leek weer een stuk vriendelijker. Maar ik dacht er niet over om door te gaan. Ik had me echt leeggefietst en had de 80 km. in 3½ uur afgelegd. Verder leek Taumarunui best een leuk stadje, dus ik stopte er mee voor vandaag.
____________________
De "Main Street" van Taumarunui

vr 10 jan. Taumarunui
Het weer werd toch slechter in de loop van de middag, met veel regen en harde wind. Dat gaf mij in ieder geval de voldoening dat ik er goed aan heb gedaan om voortijdig te stoppen vandaag.
Voor een treinenliefhebber zoals ik, heeft dit stadje wel wat te bieden. In het toeristen informatiecentrum, in het stationsgebouw, is een model gemaakt van de "Raurimu spiral". Dat is een stukje spoorlijn Auckland - Wellington, dat bij Raurimu (niet zo ver hier vandaan) over korte afstand een flink eind moet stijgen. Dat gebeurt met lussen en een spiraal. Nou niet echt een wereldwonder, vind ik, maar de Kiwi's zijn er erg trots op. En ze hebben er een mooi model van gemaakt. Als je 50 cent in een gleuf stopt, gaat er een treintje rijden. Prachtig. Ik heb er wel 20 minuten naar staan kijken.

En dan zijn er naast het station 2 oude wagons uit 1913 omgebouwd tot restaurant. Daar heb ik (uiteraard) geluncht. De spoorweg drukt een flinke stempel op Taumarunui. Want dit stadje bestaat hoofdzakelijk uit een hoofdstraat met de winkels aan de ene kant en de spoorweg aan de andere kant.

za 11 jan. Taumarunui
Regenbuien, afgewisseld met motregen. Het is nog niet droog geweest sinds de motelbeheerster op m'n deur klopte met het ontbijt om half 9. M'n plan had ik gisteravond al getrokken en is nog niet veranderd: ik ga rond de middag starten en ga tot Raetihi, zo'n 80 km. verderop, regen of geen regen. Ik zit nu in een coffeelounge met een krantje. Uit een gids heb ik een telefoonnummer gevist van een motel in Raetihi en ik heb alvast maar een kamer gereserveerd. Er is weinig alternatief in dit dunbevolkte gebied, vandaar.
____________________
Kings Country, uitzicht op de Whanganui River en de Main Trunk Railway

za 11 jan. National Park km.: 333
De typhoon mag dan wat afgezwakt zijn, hij heeft nog wel degelijk invloed op het weer. Er staat een harde wind en de regensluiers komen in vlagen voorbijvliegen. Ik zit in een wegrestaurantje in National Park. Dat is halverwege het (korte) trajekt van vandaag. Gelukkig is het niet te koud en ik laat me gewoon natregenen. Verder heb ik de mazzel dat de wind noordoost is. National Park is een zonderlinge naam voor een plaatsje en het ligt op een hoogvlakte. Dat betekent dat ik het meeste klimwerk voor vandaag gehad heb. Als ik voor me uit kijk zou ik nu een mooi uitzicht moeten hebben op de Mount Ruapehu, een aktieve vulkaan van 2800 m. hoog. Jammer, ik zie alleen maar een grijze lucht.
____________________
wegwijzer op het kruispunt in Raetihi met het motel op de achtergrond

za 11 jan. Raetihi km.: 368
De 35 km. van National Park tot Raetihi heb ik in een uur afgelegd. De weg ging het meest naar beneden en de wind deed er nog een schepje bij. Het was wel inspannend fietsen, want ik moest alert zijn op rukwinden van zij. De regen kletterde onophoudelijk op het wegdek en als een verzopen kat arriveerde ik in Raetihi, nog steeds opgetogen over de heerlijke vliegende vaart van het laatste stuk.

In de motelkamer heb ik eerst de kachels aangedaan, toen al m'n kleren in de was gegooid en daarna mezelf onder de douche gezet. Een uur later zat ik in een behaaglijk warme kamer voor de t.v., de kleren hingen te drogen boven de 2 kachels. Buiten hoorde ik de wind loeien en de regen kletteren. Voor geen goud kreeg je me toen nog weer op de fiets.

zo 12 jan. Kakatahi km.: 402
Vanmorgen ben ik al om 7 uur vertrokken met de bedoeling om een flinke afstand te fietsen vandaag. Beetje "typhoonschade" inhalen vandaag. Niet dat dat nou echt nodig is, maar ik heb er zin in om er weer eens lekker tegenaan te gaan. De regen was gestopt en in de lucht zag ik af en toe een plekje blauw. De wind is noord-west. Dat had ik gisteravond al in de weersvoorspelling op de t.v. gezien en het was een extra reden voor een flinke afstand: even goed profijt trekken van de wind.
____________________
Typisch landschap in het Wanganui district

Ik ben met een lege maag vertrokken, maar volgens de informatie die ik heb zou er na 34 km. een roadstop zijn. En daar zit ik nu te ontbijten. De route tot nu toe is schitterend. De weg volgt een riviertje en dat doet ie straks nog zo'n 25 km. Er komt steeds meer zon bij; ik heb zin om weer te vertrekken.

zo 12 jan. Sanson km.: 505
Het is nu mooi weer met een heldere lucht, maar het waait erg hard. Tot nu toe heb ik daar alleen maar m'n voordeel mee behaald, straks heb ik hem in de zij. Dit plaatsje wordt mijn meest oostelijke lokatie van deze tocht. Ja, zelfs de meest oostelijke plek waar ik ooit ben geweest. Voor de records: 175° 25' O.L. Er geldt ook een record voor mijn persoonlijke meest zuidelijke lokatie. Dat is op dit moment ook hier in Sanson. Maar die limiet schuif ik al fietsend verder naar het zuiden tot eind volgende week, ergens op het Zuideiland. Het prachtige landschap van vanochtend hield op bij Wanganui, 50 km. terug. Sindsdien was het een overwegend saai en vlak landbouw en veeteeltgebied.
____________________
Nieuw Zeeland- stijl roadblock

zo 12 jan. Levin km.: 560
Het landschap werd nog saaier en ik heb extra stevig getrapt om die lange eentonige weg met het vele verkeer zo snel mogelijk geschiedenis te maken. Ik was dan ook flink moe toen ik om 7 uur Levin bereikte met 192 op de teller voor vandaag. Daarmee heb ik afgerekend met alle achterstand op het schema voor zover je daarvan kunt spreken.

ma 13 jan. Wellington km.: 652
Het is koud vandaag. Toen ik vanmorgen schuilde voor een dikke regenbui was het 14°, nou niet bepaald zomers. Ik heb nu 92 km. gefietst en heb de hoofdstad van Nieuw Zeeland bereikt: Wellington.
Het fietsen op het Noord Eiland is voorbij want ik zit nu in de vertrekhal van de veerboot naar het Zuid Eiland. Een boottocht van 3½ uur met mooi helder weer, dat lijkt een aangename onderbreking te worden. Ook vind ik het helemaal niet erg om de fiets even te laten voor wat ie is vanmiddag want ik kan de zware tocht van gister nog veel te goed voelen.

Wellington

Nieuw Zeeland wordt door velen een fietsersparadijs genoemd, maar ik heb toch twee kanttekeningen. Ten eerste is de toplaag van de hoofdwegen meestal erg grof. Het is meer vastgekitte steenslag dan asfalt en dat fietst niet plezierig. De wegen zijn smal en de hoofdwegen hebben weliswaar een (smalle) vluchtstrook, maar daar kun je over het algemeen niet fietsen vanwege het losse grind en de oneffenheid.
Ten tweede: de wegbewijzering is summier. En voor fietsers is er helemaal niets. Dat is met name in de buurt van de grote steden erg vervelend want daar vind je de motorways, waar je niet mag fietsen. De enige borden voor fietsers die ik heb gezien waren in de trant van "No bicycles allowed".
Over twee weken, als ik ook het Zuid Eiland heb "gedaan" zal ik opnieuw mijn mening geven, met natuurlijk ook de positieve kanten van het fietsen in Nieuw Zeeland.