Fietstocht door Nieuw Zeeland

Geïllustreerd verslag van mijn twee fietstochten van totaal 4800 kilometer over het Noord- en het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland in 1997.

Pagina 4: Queenstown - Gore - Greymouth

Weer op de fiets. Om 7 uur heb ik aan het meer in een café een ontbijtje gepakt en toen Queenstown uit, de kille ochtend in. En koud dat het was! Gelukkig was er geen wind, maar ik reed langs het Wakatipu meer in de schaduw van "The Remarkables", een fameuze bergketen en om de 4 à 5 kilometer heb ik steeds even moeten stoppen om handen en voeten op te warmen. Over de grassprietjes lag af en toe een waas van bevroren dauw en m'n thermometertje gaf 0° aan.
____________________
Historische trein Picton - Fairlight staat klaar voor vertrek

Ik had een reden om vroeg op pad te gaan. Er rijdt een historisch stoomtreintje tussen Kingston en Fairlight en die vertrekt om 10h15 uit Kingston. Ik was er om kwart voor tien en heb genoten van de voorbereidingen voor- en het vertrek zelf van de stoomtrein. Prachtig. Ik kon voor vertrek nog een kop koffie in de trein krijgen en heb me lekker opgewarmd in de zon bij de locomotief. Een gedeelte van de rit van een half uur loopt parallel met de weg en toen ben ik er naast gaan fietsen. Dat was even aanpoten (onder aanmoediging van enkele passagiers) want de trein reed 36 km/h.

do 23 jan. Gore km.: 1812
Dit is mijn meest zuidelijke punt, voor de records: 46° 06' zuiderbreedte. Het was een lange tocht vandaag, 181 km. Na Kingston geen bergen meer en na Lumsden (laatste 65 km.) was het zelfs eentonig met vlakke rechte wegen door een agrarisch landschap. De zon heeft de hele dag geschenen en pas na de middag was er een beetje wind, die ik trouwens tegen had. In deze streek is de bevolkingsdichtheid wat hoger en er waren genoeg dorpjes voor een koffiestop.
____________________
Southland: typisch agrarisch heuvellandschap

vr 24 jan. Raes Junction km.: 1878
Vandaag lijkt het weer eindelijk wat zomers, want ook de temperatuur komt er een beetje bij. Maar de fietstocht is vrij saai. Lange rechte wegen door een agrarisch landschap. Wel een beetje heuvelachtig, maar de wegen blijven recht. De Kiwi's hebben weinig medelijden met fietsers en de weg loopt eerder over een heuvel heen dan er om heen. En soms erg steil. Vermoeiend. Niks voor mij vandaag, na de lange tocht van gisteren.

vr 24 jan. Alexandra km.: 1953
Met 140 km. voor vandaag op de teller reed ik Alexandra binnen. Hoe verder ik naar het noorden reed vandaag, hoe ruiger (en mooier) werd het landschap. De vermoeidheid was weg (zoals meestal 's middags). Over de wind valt niets te melden: er was geen wind.

za 25 jan. Tarras km.: 2012
Aan de etappe van vandaag kleven wat risiko's: er zijn weinig of geen dorpen onderweg, het is een pittige afstand tot m'n doel Omarama (145 km.) inclusief een bergtraject en dat allemaal terwijl de weersvoorspelling kou en regen gaf. De enige plaats van betekenis onderweg, Cromwell, kwam al na 30 km. en daar wilde ik dan wat water en proviand inslaan.
____________________
Lindis Pass

De start on half 9 ging voortreffelijk, de weersvoorspelling klopte want het was koud en grijs en er was een klein motregentje. De wind klopte ook met de voorspelling: er stond een lekker zuidenwindje en die had ik in de rug. Al veel te snel naar mijn zin was ik in Cromwell en had nog weinig behoefte aan een stop. Ook bleek Cromwell een eind naast de weg te liggen en zou ik een zijsprong van enkele kilometers moeten maken en weer terug. Dat stond mij niet aan en ik reed door. Volgens de kaart kwam er na 30 km. het dorp Tarras, ik gokte er op dat daar op z'n minst een benzinepomp annex winkeltje zou zijn. De regen was opgehouden, de wind bleef lekker waaien en in Tarras bleek zelfs een prima tearoom te zijn en daar zit ik nu, achter een kop koffie.

za 25 jan. Omarama km.: 2092
De tocht ging verder voortreffelijk vandaag en om kwart voor vier al was ik in Omarama. Nog best in staat om nog een paar uur door te gaan, belde ik naar het enige motel in het volgende dorp (35 km.) of er nog een kamer vrij was. Maar alles was vol! Jammer. Toen ben ik maar in Omarama iets gaan zoeken en afgezien van een heel duur motel kon ik alleen nog een goedkoop hotelkamertje krijgen. Een klein hokje met alleen een bed en een wastafel. Da's een beetje balen, want nu hang ik wat rond in tearooms terwijl ik anders nog lekker op de fiets had gezeten.
____________________
Lake Tekapo

zo 26 jan. Lake Tekapo km.: 2186
Na 88 km. ben ik vandaag om half een al gestopt. Het was vanmorgen koud (ongeveer 10°) en bewolkt. Uitzicht op de bergen had ik daarom niet. En dat zou ook het enige aantrekkelijke van de tocht zijn geweest, want het landschap was vlak en helemaal kaal. Vanaf Omarama tot Lake Tekapo gaat de weg over een hoogvlakte, of liever gezegd een "omhoogvlakte", want er is een flauwe helling omhoog naar het noorden. Bij Lake Tekapo had ik er genoeg van. Ik wilde een lekker warme motelkamer.

De bewolking is inmiddels helemaal weg en dat levert een fantastisch uitzicht op op de Southern Alps. Alle hoge bergen, inclusief Mount Cook tekenen zich scherp af tegen de blauwe lucht.

ma 27 jan. Lake Tekapo km.: 2195
Het is al 11 uur en ik zit nog in Lake Tekapo achter de krant en een kop koffie. Dat heeft te maken met de nieuwe toer-stijl voor de laatste dagen: weinig fietsen. Ik heb mijn plan nu getrokken voor de route tot 31 januari en dat betekent ongeveer 100 km. per dag. Vandaag maar 90 km. en omdat ik die koude ochtenden zat ben, start ik pas tegen de middag. Op de t.v. werd gister aangekondigd: "misschien wordt het nu eindelijk echt zomer" en warempel, het lijkt een fantastische dag te worden. De zon schijnt volop.
____________________
McKenzie Country: een kale hoogvlakte langs de Southern Alps

ma 27 jan. Geraldine km.: 2285
Vakantiefietsers zijn net als de vlinders en de bijen: als het mooi weer wordt komen ze in groten getale tevoorschijn. In de verte herken ik ze als een donkere kleurloze vlek (vaak 2 of 3 bij elkaar) en het is altijd even groeten. Mijn route tot Fairlie (ruim 40km.) ging het meest naar beneden, dus dat was een "piece of cake". De rest van de tocht ging door een heuvellandschap en van de wind heb ik niet zoveel last gehad. Lekker tochtje vandaag.

di 28 jan. Naamloze tearoom km.: 2350
Het landschap is dramatisch veranderd, nu ik in de Canterbury Plains rijd. Het is een vlak en agrarisch land, maar met erg veel aanplant. Daarom is het zelfs met een beetje tegenwind, zoals vandaag, best plezierig fietsland. Maar misschien wordt mijn mening beïnvloed door het prachtige zomerweer, want dan lijkt alles mooi. Ik doe het weer rustig an vandaag. Toen ik zomaar langs de weg, ver van enig dorp een tafeltje met een parasol zag met een bordje "tearoom", moest ik daarom wel even stoppen voor een bakje.

di 28 jan. Glentunnel km.: 2401
Na de bovengenoemde tearoom ben ik niets meer tegengekomen onderweg, ondanks dat er nog wel plaatsnamen op de kaart voorkwamen. Mijn doel, Glentunnel, stond echter NIET op de kaart; ik had een motel uit een gids gevist en telefonisch gereserveerd. Toen ik schatte dat ik ongeveer in Glentunnel moest zijn, zag ik nog helemaal niets en ik werd bang dat ik mijn motel had gemist omdat het een eind van de weg af zou kunnen zijn. Ook maakte ik me zorgen om het eten, want motels hebben meestal geen restaurant en ook al zou ik m'n doel vinden, misschien was er geen winkel of snackbar in de buurt.
____________________
Canterbury Plains: weinig heuvels, maar veel aanplant

Plotseling reed ik Glentunnel binnen, helemaal verstopt tussen de bomen, 8 km. verder dan ik had ingeschat. Het "motel" was een huisje in de tuin van een alleenstaande oma, met een reuze zitkamer, 2 slaapkamers, grote keuken, badkamer. Glentunnel had ook een winkel en voor het avondeten kocht ik macaroni met saus. Dit is de eerste (en waarschijnlijk laatste) keer dat ik voor me zelf kook. Glentunnel ligt helemaal verscholen onder de bomen en het is hier vredig stil. Buiten hoor ik alleen de vogels.

wo 29 jan. Springfield km.: 2427
De route ging vanochtend eerst noordoost en nu noordwest. Ik rijd in een vlakte met een hele flauwe helling omhoog, niet zichtbaar maar helaas wel merkbaar. Ik heb het gevoel een kilometer of 40, 50 in de benen te hebben, maar het zijn er nog maar 27. Dit soort vlaktes heb je meer in Nieuw Zeeland. Denk niet te gauw "wat ben ik opvallend fit vandaag" of dat de vermoeidheid heeft toegeslagen. Misschien is het gewoon een vals plat.

wo 29 jan. Arthur's Pass km.: 2518
Vanmiddag was het pure bergpret. Met het mooie weer vandaag is dat louter genieten van de natuur, maar het was wel zwaar werk. Zoals ik al eerder meldde hebben de Kiwi's weinig medelijden met fietsers en bouwen liever een weg over een heuvel heen dan er om heen. Hellingen zijn vaak steiler dan 20%. Er lagen 2 passen op de route, beide ruim 900 m hoog en nu zit ik (bijna) boven op de 2e: Arthur's Pass. Maar in plaats van twee maal de pas omhoog fietsen en een maal naar beneden, is het dichter bij de waarheid als ik zeg 50 keer steil omhoog en 40 keer steil naar beneden. Morgen eindigt de fietstocht aan de kust, dat betekent per saldo meer afdalingen, maar het zal nog steeds zwaar fietsen zijn. Maar m'n conditie is nu uitstekend op peil.
____________________
De Transalpine Express van Greymouth naar Christchurch passeert Arthur's Pass

do 30 jan. Greymouth km.: 2617
De fietstocht is afgelopen. Ik zit nu in dezelfde coffeeshop als precies 2 week geleden en heb ook net gegeten in hetzelfde reataurantje als toen. De eerste 20 km. vanochtend waren enerverend. Supersteile hellingen (paar omhoog, meest omlaag), maar een fantastisch mooi berglandschap met bloedstollende ravijnen vlak langs de weg. Daarna werd de natuur milder met een uitbundige vegetatie. Daardoor bleek duidelijk dat ik weer in de regionen van de westkust beland was. De laatste 18 km. reed ik langs de kust, over dezelfde weg als 2 week geleden, in omgekeerde richting. De wind was, net als toen, zuidwest, maar nu had ik hem lekker in de rug. Vanmiddag ga ik nogmaals de bergen over, maar dan met de trein. Die zal vanavond om half 7 in Christchurch aankomen.

vr 31 jan. Christchurch
Op 13 januari, in Wellington, beloofde ik na afloop van de fietstocht nogmaals mijn opinie te geven over het fietsen in Nieuw Zeeland. Ik noemde toen twee negatieve aspekten (de grofheid van het wegdek en de wegbewijzering). Daar komt nog een derde bij, diverse malen genoemd in de laatste weken: de steile hellingen.
____________________
Christchurch, Cathedral Square

Wat blijft er dan nog over om het fietsen in Nieuw Zeeland aan te bevelen? Een hele hoop. Allereerst de fantastische natuur. Die is zo mooi en zo ongerept, er zijn denk ik niet veel plaatsen in de wereld die Nieuw Zeeland in de schaduw kunnen zetten. Er is zoveel afwisseling, dat je binnen 1 of 2 dagen fietsen gegarandeerd in een heel ander landschap kunt komen. De afstand van een kale hoogvlakte tot een dicht regenwoud is soms maar 50 kilometer. Nieuw Zeeland is dunbevolkt. Dat betekent heel weinig verkeer buiten de steden en op de fiets is het genieten van de stilte of de geluiden van de natuur. En dan de mensen: vriendelijk, hulpvaardig en gastvrij. Niet bang voor een beetje bergen? Ga fietsen in Nieuw Zeeland.