Fietstocht door Nieuw Zeeland

Geïllustreerd verslag van mijn twee fietstochten van totaal 4800 kilometer over het Noord- en het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland in 1997.

Pagina 5: Auckland - East Cape

Di 25.11 16h30 Ergens in Zuid Korea
In de Saemaul trein, na een paniekerig vertrek uit Pusan. Door het slechte weer (regen en wind) kon ik niet om vier uur vliegen en ben ik hals over kop naar het station gebracht en in de trein van 13h30 naar Seoel gedouwd. Als alles volgens schema gaat zal ik net te laat zijn voor het vliegtuig, dus ik zit te hopen op een of ander meevallertje. De fiets zit ook in de trein, maar er is eigenlijk geen plaats voor. Nu blokkeert ie een deur naar buiten, na langdurig overleg met het (overigens vriendelijke) treinpersoneel.

Zelfde dag, 18h10
Het heeft zeven minuten geduurd vanaf het moment dat de trein stil stond en dat de taxi vertrok, met de fiets als een vis tussen twee kaken geklemd uit de kofferbak stekend. Op naar het vliegveld! en palli palli!

Zelfde dag, 19h40
Ik zit nu..... in het vliegtuig. De taxirit ging heel vlot, het inchecken hypersnel, zelfs met de fiets, en toen zou een verschrikkelijke lange rij voor de security check nog roet in het eten gooien. Maar ik heb het gehaald, rennend door de vertrekhal met laatste oproepen voor Auckland over de luidsprekers.

De route van Auckland naar het oosten

Wo 26.11, 13h30, Auckland
Klaar voor de start. De fiets is opgebouwd, ik heb me omgekleed en er staat een pittige rugwind en een helder voorjaarszonnetje te wachten.

Zelfde dag, 19h00, Kaiaua, 77 km.
Tijdens de eerste koffiestop in Clevedon, 30 km van het vliegveld van Auckland, ontmoette ik een andere fietser, die steen en been klaagde over de harde wind. Hij had hem tegen. Ik had niks te klagen, want ik had hem in de rug. Tjonge jonge, wat een lekkere wind in de rug. Later draaide de wind, maar het was een fantastisch mooie route naar Kaiaua langs de kust en het was volop genieten.

Kaiaua ligt aan de zee. De kust is kaal en vlak. Het dorp lijkt op een grote vogelpoep, met de eenzame witte huisjes als spetters verspreid in het open landschap. Met de gure wind die door de telefoondraden gierde, gaf dit dorp mij een onbehaaglijk gevoel en ik twijfelde er sterk aan of ik hier iets goeds kon vinden om te overnachten. Ik wilde hier graag stoppen, want ik was moe (typische eerste dag moeheid) en de harde wind had ik nu pal tegen. Er was een hotel; in Nieuw Zeeland betekent dat niet altijd dat je er kunt overnachten en zo ja, kun je er meestal geen kamer met eigen douche en w.c. krijgen. Bij navraag bleek dat dit hotel alleen heel erg simpele accommodatie had, maar dat er in het dorp ook een motel was. Motelkamers moeten aan een aantal standaards voldoen, zoals eigen douche, toilet, t.v., keukentje en faciliteiten om koffie en thee te maken. Het betekent ook dat iemand die een groot huis heeft, een deel daar van als motel kan bestempelen, soms b.v. maar één unit. Vaak is dat soort accommodatie erg geschikt voor mij met een hele goeie prijs/kwaliteit verhouding.

Een dergelijk "motel" was ook in Kaiaua. "Bij de garage rechtsaf en weer rechtsaf, dan het grote huis met de blauwe bovenkant...." Deze informatie was wel nodig, want nergens was iets aangegeven. Ik was al telefonisch aangekondigd; er was kennelijk een goede zakelijke relatie tussen het hotel en het motel. Kaiaua als pleisterplaats viel dus wel mee. Ik zit nu in het hotel te eten en te schrijven met een (twee) glaasje(s) wijn. De Europese lezer zal zich afvragen: wat is dan de functie van een hotel in Nieuw Zeeland als je er niet kunt slapen? Het antwoord is; je kunt er drinken. Een hotel heeft een vergunning om drank te schenken en te verkopen en heeft dezelfde funkties als café en drankhandel in Nederland. Het is hier erg druk en gezellig en ik neem aan dat alle gasten lokalen zijn. Ik ben de enige eter. Om de informatie in dit verhaal even af te ronden: voor een overnachting in een motel betaal je 2 à 3 keer zo veel als in een hotel en in Australië vind je hetzelfde systeem. "Take away food" is erg populair. Ik heb hier in het hotel nu net een bacon & egg burger besteld. Die neem ik mee voor morgenvroeg, want in mijn motel heb ik een microwave.

____________________
langs de westkust van de Coromandel Peninsula

Do 27.11, 17h00, Coromandel, 176 km.
De tocht van vandaag ging door erg vlak terrein tot Thames. Gelukkig had ik de wind in de rug. Van Thames tot Coromandel is er een fantastisch mooie kustweg. Voor het grootste deel gaat deze weg dicht langs de zee en blijft vlak. In de laatste 20 km zitten 2 pittige heuvels.

Vr 28.11, 13h00, Whitianga, 222 km.
Eindelijk even zitten. Ik ben doodop van een tocht van slechts 46 km. Een deel daarvan was een gravel-weg (stof en steentjes) en dat is heel inspannend rijden op m'n racefiets. Maar de grootste boosdoener waren de steile hellingen op deze route. Ik heb bijna vier uur over dit stukje van 46 km gedaan. De natuur is overigens fantastisch mooi. Whitianga heeft een klein haventje en het ligt aan een baai. James Cook vond hier in 1769 al beschutting en in 950 landden hier Maori's vanuit Polynesië. Een pontje brengt mij straks naar de overkant van de haveningang. Het is alleen voor voetgangers en fietsers en het snijdt voor mij 10 kilometer af van de weg naar Tairua.

Zelfde dag, 16h00, Tairua, 251 km.
Moe heb ik me laten neerzakken op een lekkere stoel op een terrasje in Tairua. Even uitrusten en wat koffie om energie op te doen voor een ruk van 35 km naar Whangamata. Want het is prachtig weer en ik wil me niet laten kennen, dus doortrappen is het devies vandaag.

Zelfde dag, 21h00, Whangamata, 287 km.
Ingecheckt in het Cedarwood motel en genietend van alle comfort dat een motel biedt.

Za 29.11, 19h00, Te Puke, 412 km.
Vandaag was een vrij saaie dag. Ik moest de weg delen met veel verkeer en ook het landschap bood weinig opwindends. Verder heb ik een paar regenbuien over me heen laten gaan. In de stad Tauranga ben ik nog even in het centrum wezen kijken, maar de meeste winkels waren dicht en het stuk pizza dat ik bij de koffie nam, was bijzonder vies. Toen heb ik de "Historical Village", een openluchtmuseum, geprobeerd. Ook niet bijzonder, daarom ben ik Tauranga maar weer uitgevlucht. Eén positief aspekt vandaag: ik had een aardige wind in de rug en de 125 kilometers gingen moeiteloos.
____________________
Geysers bij Rotorua

Zo 30.11, 11h00, Lake Rotorua, 456 km.
Dit is een koffiestop op slechts 12 km van het doel van vandaag. Het doel is Rotorua en ik wil de middag besteden aan het bekijken van de dingen waar Rotorua beroemd om is. En dat zijn de geysers en andere vulkanische aktiviteiten. De weg vanaf de kust naar Rotorua is heuvelachtig, maar stijgt meer dan dat ie daalt. Na 40 km. zit je op 300 m hoogte en ben je in een vreemd landschap beland met meren en groene wouden. Her en der zie je witte stoomwolken uit de aarde komen, dat zijn de heetwaterbronnen.

Zelfde dag, 18h00, Rotorua, 476 km.
De geysers, de modderbronnen, de zwavelstank, het was allemaal erg indrukwekkend. Daarna wilde ik het centrum van de stad in om wat winkels en mensen te zien, gewoon voor de sfeer. Maar in Nieuw Zeeland is een zondag in een stad net als in Europa; er is bijna niets troostelozers en naargeestigers voor te stellen. Restaurants en cafées zijn ook dicht. Alleen een paar souvenierszaken en een aantal Koreaanse restaurants (wel 5!) waren open. Het is dus duidelijk waar ik straks ga eten. Voor toeristen die geen wegwijs weten in een Koreaans restaurant is hier op zondag niets te halen.

Ma 01.12, 11h00, Te Wairoa, 490 km.
De eerste blik naar buiten, enkele sekonden nadat ik om 7 uur wakker werd, leverde niet zo veel hoop op voor het weer vandaag. Grijs, grauw en regenachtig. Toen ik om 8 uur klaar was om te vertrekken, bleef ik nog een uur voor de t.v. hangen en hoorde ik ook dat het weer later op de dag misschien wat ging opklaren. Ik was van plan de ochtend nog te besteden aan het bekijken van de omgeving van Rotorua en ik vertrok in een motregen naar Te Wairoa, 15 kilometer buiten de stad. Het is een dorp dat in 1886 begraven werd onder de lava van een uitbarsting van de Mt. Tarawera. Er zijn opgravingen gedaan, er is een museum met foto's en krantenartikelen van de bewuste uitbarsting. Heel interessant en ik zit nu in de tearoom van het museum. Buiten lijkt het wat lichter te worden, maar af en toe zie ik nog regensluiers voor het raam langs komen. Ik neem hier een vroege lunch en hoop maar op droog weer als ik vanmiddag de tocht voortzet richting oost.
____________________
In Te Wairoa, een door een vulkaan begraven en weer opgegraven dorp

Zelfde dag, 21h00, Opotiki, 636 km.
Tot 3 uur vanmiddag heeft het af en toe geregend, maar ik had de wind in de rug en het fietsen ging heerlijk. Om 5 uur was ik in Whakatane, het enige stadje voor de eerstkomende dagen, maar ik had nog weinig zin om te stoppen. Dus klom ik weer op de fiets en reed in één ruk naar Opotiki, het volgende dorp, 45 km. verderop. Voor de zekerheid had ik in Whakatane wel even een motel telefonisch gereserveerd. Dat was maar goed ook, want na aankomst waren er "no vacancies" over.

Di 02.12, 21h00, Lottin Point, 771 km.
Om 7 uur 's ochtends gaat de wekker, want ik wil de dag niet te laat beginnen. Maar toen ik vanochtend om 7 uur de regen buiten op straat hoorde kletteren, heb ik me weer omgedraaid en ben verder gaan slapen. Om acht uur ben ik gaan nadenken: als ik vandaag hier blijf, ga ik waarschijnlijk een saaie dag tegemoet, want Opotiki heeft niet veel interessants te bieden behalve het restaurant 100 m verderop, waar ik gisteravond gigantisch heb zitten smullen. Het leek me beter om de regen maar te trotseren en ik pakte de kaart en een gidsje van de omgeving er bij om een plan te maken. Het geheim van fietsen in de regen is: niet stoppen. Zolang je blijft bewegen en mits de temperatuur boven zo'n 12 à 15° blijft, kun je ook in natte kleren blijven fietsen. Mijn plan werd nu: eerst 55 km. fietsen tot Omaio, daar eten en een droog shirt aan doen, dan 50 km. verderop in Waihau een koffiestop maken of daar in het hotel blijven. Maar als m'n kleren droog zijn, dan nog 30 km. verder naar Lottin Point.

Om half tien vertrok ik. Eerst in Opotiki 2 paar sokken kopen, want er hangen per ongeluk nog 2 paar te drogen in een motelkamer in Rotorua. Toen ik de textielzaak uit kwam en me met enige tegenzin klaar maakte voor de start in de regen, werd ik in het Duits begroet. Hé, da's toevallig! Het was de Zwitserse fietser die ik 3 dagen geleden in een coffeeshop ontmoette onderweg. Het was een aangenaam excuus om de start nog even uit te stellen en we doken een coffeeshop in. Het is leuk om ervaringen te delen met andere fietsers. En in Nieuw Zeeland vind je veel vakantiefietsers, met name uit Europa. De Zwitser bleef vandaag in Opotiki rondhangen, ik vertrok om 10 uur in een druilerige regen richting noord-oost. De weg volgt de kust van de Bay of Plenty in het East Cape district, de meest noordoostelijke uithoek van het land. Het is een prachtige kustweg. Het kronkelt om rotspunten heen en het voert langs verscholen baaien. Bij riviertjes gaat de weg meestal een beetje landinwaarts, maar overigens zie je en hoor je steeds de oceaangolven op de rotsen en het strand slaan. Ook heel mooi zijn de grote in bloei staande bomen, waar de weg soms als een tunnel onderdoor gaat. Deze prachtige rode bomen heten "Christmas trees" en zijn uniek voor Nieuw Zeeland. Bij mooi weer valt er nog veel meer te genieten, maar bij mij werd alles een beetje vervaagd door het grijze regenachtige weer. Als de weg boven de 100 meter boven de zeespiegel steeg, reed ik in dichte mist en kon ik alleen maar raden wat voor schitterende uitzichten er zijn. De regen bleef maar doorgaan en ik was al gauw doorweekt. Toch ging het fietsen lekker en al snel (voor m'n gevoel) had ik het dorpje bereikt waar ik zou lunchen. Alles werd volgens plan uitgevoerd en na een heerlijke maaltijd vertrok ik weer, ditmaal niet in de regen. Vanmiddag is het meest droog gebleven, terwijl de wind uit het noordwesten flink aanwakkerde. Alles volgens de weersvoorspelling overigens. En aangezien de kust in de tweede helft van mijn tocht vandaag iets meer naar het oosten afboog, kwam deze noordwester wel goed uit. De geplande koffiestop na 105 km. werd gemaakt en omdat op dat moment m'n kleren redelijk droog waren, zette ik de tocht weer voort. Dorpjes waren er niet meer, ook was er weinig verkeer en ik voelde me één met de natuur. Tijdens een sanitaire stop keek ik naar de vlagen regen die voor de berghelling langs joegen. De wind was nog sterker geworden en ook regende het weer. Ik besefte dat ik nog geluk had gehad; stel dat ik nu de wind tegen zou hebben! Een bord langs de weg wees naar mijn einddoel, een eenzaam motel aan de kust. Ik moest daarvoor een grintweggetje volgen, 4 km. door het bos. Het was een gevaarlijk pad met sterke dwars- en langshellingen. Niet bepaald geschikt voor mijn racefiets en een groot deel heb ik lopend afgelegd. En toen ik boven op de laatste helling was, zag ik voor me een grandioze oceaankust en m'n motel aan de zee, 120 meter beneden me. Men had mij al verwacht, want eerder op de dag had ik al even gebeld. In deze verlaten streek kun je geen risiko's lopen. Toen ik vanavond in het schemerdonker over de oceaan keek, had ik een voldaan gevoel. Wat was ik blij dat ik niet in Opotiki was gebleven. Ondanks het weer heb ik toch een lekker fietstochtje gehad. En wat was het hier mooi!