Fietstocht door Nieuw Zeeland
Geïllustreerd verslag van mijn twee fietstochten van totaal 4800 kilometer over het Noord- en het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland in 1997.
Pagina 7: Wellington - Christchurch
Wo 10.12, 14h00 Kaikoura, 1419 km.
Di 09.12, 18h00, Ward, 1334 km.
Vanmiddag om een uur heb ik de fietsdraad weer opgepikt, na aankomst van de
veerboot in Picton op het Zuid Eiland. Met mooi weer en een lekker windje
schuin in de rug was ik 3 uur later bij mijn besproken motel in Ward.
Heerlijk gevoel weer op de fiets te zitten na 2½ dag rust.
____________________
De oostkust, 20 km boven Kaikoura
Van Ward naar Kaikoura is een prachtige route langs de kust. Met de oceaan
links en de besneeuwde bergtoppen rechts heb ik genoten van m'n tochtje. Het
verkeer op de weg viel reuze mee, ook al is het de hoofdverkeersader A1.
Maar er is nauwelijks verkeer en met de wind in de rug (ja, ja, het wordt
eentonig) was ik om 12 uur al in Kaikoura. Vanmiddag blijf ik in Kaikoura,
ik heb een plaats besproken op een boot om op zee walvissen te gaan bekijken.
Do 11.12, 15h00, Waiau, 1505 km.
Gisteravond was er storm en regen en daarom werd de walvisvaart op het
laatste moment afgelast. Na het passeren van het front was het kraakhelder
weer vanochtend en de neerslag had verse sneeuw op de bergen gebracht, een
prachtig gezicht in de ochtendzon. Koud was het ook: het was niet meer dan 10°C toen
ik vertrok.
____________________
Verse sneeuw op de Kaikoura Range Mountains
Ik heb geweldig genoten van de natuur tot nu toe, ik zit nu aan
de koffie in het enige dorp op mijn route vandaag, die ik nu voor 2/3 deel
heb gedaan. De wind heb ik voor de verandering vandaag niet in de rug, maar
het is een heerlijke fietstocht met prachtige vergezichten. Er zat een
trajekt van 22 km onverhard op de route, maar de kwaliteit van de weg was goed.
Do 11.12, 19h00, Hanmer Springs, 1551 km.
Hanmer Springs is een "thermal resort", de warmwaterbronnen trekken
toeristen aan en je kunt hier allerlei sporten beoefenen zoals bungy jumpen
en wildwatercanoën. Een vakantieplaatsje dus, maar buiten het
vakantieseizoen (zoals nu) valt er niets te beleven. Zelfs een goed
restaurant kon ik niet vinden, maar dat lag aan mijzelf, bleek achteraf.
Vr 12.12, 14h30, Maruia Springs, 1634 km.
Zelfde dag, 19h30, Reefton, 1695 km.
Za 13.12, 15h00, Westport, 1779 km.
Het fietsen valt vandaag niet mee. Er staat een harde, gure westenwind en
die zit mij behoorlijk dwars. Ik ben zojuist de Lewis Pass gepasseerd en zit
in een tearoom. Deze tearoom is waarschijnlijk het enige wat ik vandaag
langs de weg tegen kom. Er zijn geen dorpen op de route van 140 km vandaag.
De natuur zal zeker net zo mooi zijn als gister, maar lijkt veel minder
vriendelijk door het gebulder van de wind. Veel heb ik er ook niet van
gezien, want ik zwoegde het meest met de helm in de wind en de blik naar
beneden.
____________________
Op de SH70, die gedeeltelijk niet verhard is
Na de stop in Maruia Springs ging het allemaal voortreffelijk. De wind was
er nog wel, maar eenmaal de Lewis Pass over kwam ik in de subtropische
vegetatie van de westkant van het Zuid Eiland. De weg ging het meest door
dicht woud en daardoor had ik weinig last meer van de wind. Verder kwam de
zon er bij, steeg de temperatuur en de weg had niet veel en geen steile
hellingen. Het ging het meest glooiend naar beneden. Ik kon dus ook weer
volop genieten van de natuur.
Nu haal ik de schade van gisteravond in, toen zat ik in een kille cafetaria
met een flesje frisdrank; nu zit ik in de meest "upmarket" restaurant van
Reefton met een glaasje wijn te wachten op m'n diner. Reefton is een bekende
plaats voor me, vorig jaar heb ik een middag besteed aan het bekijken van de
bezienswaardigheden hier. De eigenaar van het motel herkende me onmiddellijk
en ik kreeg een hartelijk welkom.
____________________
Imposant natuurgeweld bij Punakaiki
De kranten schreeuwen over extreme droogte in Christchurch en daarboven,
maar ik ben weer eens overvallen door een onophoudelijke regen. Drijfnat
kwam ik om 1 uur in Westport aan, heb toen eerst boodschappen gedaan en heb
toen bij een motel aangeklopt die in ieder geval was- en droogfaciliteiten
heeft en ook een eigen restaurant, zodat ik niet meer naar buiten hoef. Ook
heb ik een dikke zaterdagkrant gekocht zodat ik de middag best wel goed door
kom bij de kachel.
Zo 14.12, 12h00, Punakaiki, 1838 km. Zelfde dag, 20h00, Paroa, 1889 km.
Vanochtend was het droog toen ik vertrok en er was geen wind. Later kwam de
zon er bij en nu zit ik in volop zomers weer te lunchen in Punakaiki. Deze
plaats is een toeristische trekpleister vanwege de "pancakerocks" en de
"blowholes". De pancakerocks danken hun naam aan de gelijkenis met de
aanblik van een stapel van duizenden gigantische pannekoeken. De blowholes
zijn vertikale gaten in de rotsen, die in verbinding staan met grotten, die
op zich weer een verbinding met de open zee hebben. De zeedeining zorgt er
voor dat op bepaalde momenten de druk in zo'n grot enorm oploopt. Lucht en
zeewater worden dan door de blowhole naar buiten geperst in een gigantische
fontein. Ik had geluk, het was hoogwater en er stond een grote deining op
zee. Die voorwaarden zijn nodig voor het werken van de blowholes. De zon
zorgde verder voor prachtige kleuren. Ik heb genoten van dit indrukwekkende
natuurgeweld. Vandaag heb ik de tijd en die heb ik ruimschoots genomen in
Punakaiki.
____________________
Prachtige kust tussen Punakaiki en Greymouth
In een volledig verlaten Greymouth op zondagmiddag was weinig atmosfeer te
vinden voor een koffiepauze en daarom bezocht ik alleen het openbare toilet
en reed toen de stad weer uit. Nu zit ik 10 km ten zuiden van Greymouth en
bereid me mentaal voor op de uitdaging van morgen: het beklimmen van de
Southern Alps over de Arthur's Pass. De weersverwachting voor morgen liegt
er niet om: Regen. Maar de wind is naar verwachting gunstig en de
temperatuur niet zo laag, dus het zal wel lukken. Maar ik moet wel volgens
een "regenplan" rijden en dat voorziet in een droog shirt aantrekken tijdens
de 1e stop in Jackson, na 55 km. Eventueel nogmaals omkleden in Otira en dan
komt de zware klim naar de Arthur's Pass. De route ken ik van vorig jaar,
toen ik hem in tegengestelde richting heb gereden.
Ma 15.12, 15h00, Arthur's Pass, 1978 km.
Allemensen wat een regen viel er uit de hemel toen ik vertrok en wat een
regen valt er nu nog, 7 uur later. Geen moment heeft het wat minder
geregend. Ik moest wel blijven doorfietsen, om niet te verkleumen. De
koffiestop in Jackson heb ik laten schieten, maar in Otira, na 75 km., moest
ik wel stoppen om wat te eten en krachten op te doen voor de klim naar
boven.
Maar de tearoom in Otira was niet verwarmd en ik had geen gelegenheid
een beetje op te warmen. Daarom heb ik snel wat gegeten, heb toen nog een
droge shirt over de natte shirts aangetrokken en ben weer op pad gegaan. Het
vertrek uit Otira was het moeilijkste moment van de tocht vandaag. Het was
erg koud in de natte kleren en de gure wind. Maar tijdens het klimmen kwam
ik weer op temperatuur en begon te geloven dat ik deze barre tocht zou
halen. De weg was soms zo steil, dat ik moest lopen. Stoppen was er niet
bij, ik moest warm blijven. Een gevoel van overwinning ging door me heen en
ik moest hardop lachen toen ik de pilaar zag die de Arthur's Pass markeerde.
Ik had het gehaald! Een van de zwaarste klimtrajekten van Nieuw Zeeland, in
deze weersomstandigheden, daar was ik trots op. Nog 5 kilometer, meest in
afdaling, moest ik nog doen om het dorp Arthur's Pass te bereiken.
____________________
Arthur's Pass
Opmerking van ruim 2 jaar later: een deel
van deze route is nu afgesloten en vervangen door een viaduct. De werkzaamheden waren al begonnen toen ik er
langs kwam. Een fietser uit Auckland stuurde me deze foto, genomen op de dag van
de opening.
Di 16.12, 10h30, Arthur's Pass, 1978 km.
Nog steeds is het niet droog geweest en ik bereid me voor op een start in de
regen. Het is ongelofelijk, maar de grote droogte is nog steeds
voorpaginanieuws. Het gebied waar de droogte heerst is hier niet zo ver
vandaan en mijn doel van vandaag (afstand 110 km) ligt ook in dat gebied. Ik
heb er 100% vertrouwen in dat het tijdens mijn tocht vandaag droog wordt.
De rit van vandaag wordt geen makkie, ik ken het trajekt en het is een en al
stijgen en dalen. Meer dalen dan stijgen overigens, maar als het regent is
dat niet plezierig en kan het een barre tocht worden.
Opmerking:
Later vernam ik dat de regen in dit gebied de zwaarste is geweest in 30 jaar
en dat er verscheidene wegen waren afgesloten, ook waar ik een paar dagen
daarvoor nog had gefietst.
Zelfde dag, 20h30, Christchurch, 2129 km.
Nog bijna 3 uur heb ik in de regen gefietst, tot een uur of 2, na 55 km.
Toen werd het droog en kon ik picknicken langs de weg terwijl de zon er af
ten toe doorheen kwam. Na de lunchpauze werd het prachtig weer. Heel helder
ook, zodat ik nog volop kon genieten van de Southern Alps totdat ik om half
vier afdaalde in de Canterbury Plains. Er stond een harde westenwind (in de
rug!) en het ging reuzesnel, met een kruissnelheid van 45 km/h richting
Christchurch. Ik was niet van plan vandaag helemaal tot Christchurch te
fietsen, maar met dit prachtige weer stoomde ik in een keer door en om 6 uur
reed ik de buitenwijken van Nieuw Zeeland's 2e stad binnen.
____________________
Porter's Pass: klaar voor de afdaling in de Canterbury Plains
