het Koreaanse Eilandjes Avontuur

gezicht op Mokpo vanaf de Yudal-san in de avondzon lag de archipel waar we de komende dagen zouden gaan vertoeven		woensdag 9 november De eerste dag werd een treinreisdag. Om 7h30 schoof de trein voorzichtig Busan uit. Het werd genieten vanachter het grote raam van de treinwagon, want de bomen waren volop in de herfstkleuren. En de zon scheen er ook nog bij. Erg snel ging het niet, want de trein moest vaak nogal scherpe bochten nemen in het bergachtige landschap. De reis duurde 7 uur. In Mokpo hoefden we niet lang te zoeken naar onderkomen, want vlakbij het station waren yeogwans (hotelletjes) in overvloed. Daarna gingen we de ferry terminal bezoeken, om te verifiëren of de boot naar Hongdo inderdaad om 7h50 in de ochtend vertrok zoals in het boekje stond. Ja, dat klopte. Want we hadden inmiddels in de trein besloten om morgen als eerste naar Hongdo te gaan, da's het eiland het verst van Mokpo af, hemelsbreed althans. Niet ver van de terminal en dicht bij het centrum van Mokpo is een berg, de Yudal-san. Die moest beklommen worden, die uitdaging konden we niet weerstaan en het was toch nog te vroeg om te gaan eten. Op en rond de Yudal-san was een park aangelegd met prima wandelpaden. De herfstkleuren zorgden voor prachtige plaatjes, het was alleen jammer dat de zon al erg laag stond. Het was donker toen we daarna door het centrum van Mokpo liepen voor noodzakelijke bezigheden: even naar de PC-room om email te checken, eten en wat inkopen doen. Het was nog vroeg toen ieder voor zich z'n kamer opzocht, die trouwens maar 20.000 won per persoon was. Zie de kaart voor een overzicht van de route
aankomst op Hongdo het dorp tussen de bergen geklemd de westkust van Hongdo, meer Korea is er niet naar het westen		donderdag 10 november De volgende ochtend liepen we al vroeg door de straatjes van Mokpo naar de ferry terminal. Passagiers verzamelden zich en we mochten al vroeg de boot op. Op onze ticket stond wel een stoelnummer, maar de mooiste plekjes aan het raam hadden een ander nummer. Gewoon gaan zitten en als er zich een booskijkende passagier zou melden, dan lossen we dat wel op. Ik vroeg mij af wat anderen bewoog om naar verafgelegen eilanden te gaan. Er zullen allicht veel bewoners bij zijn, maar ook toeristen zoals wij, omdat ik in een open tas een atlas en een verrekijker kon zien. Ook veel sportvissers kompleet met hengel stapten aan boord. De gemiddelde leeftijd was over de 50, dus daarmee vielen wij niet op. Maar wel met onze westerse neus en het geeft toch altijd weer voldoening iets te doen wat waarschijnlijk weinig buitenlanders in Korea voor ons hebben gedaan. Om precies 7h50 kwam de boot los van de kade en er meldden zich geen boze passagiers. We konden ongestoord van het uitzicht genieten: eilandjes en eilanden zover als we konden zien, badend in de zon die alweer volop scheen. Hong-do Hongdo ligt meer dan 100 km van Mokpo en het was bijna 3 uur varen. Onze superspeedboat kwam aan in een dorpje dat tussen twee bergen ingeklemd aan een klein baaitje lag. Wij wilden wandelen, maar het leek er op dat er geen pad was het dorp uit en een bord "verboden de berg te beklimmen" maakte duidelijk dat we geacht werden niet buiten het dorpje te komen. Maar nadat we een politieagent hadden gevraagd, vonden we een smal paadje de berg op aan de andere kant van het dorp. Gelukkig maar, want we hadden 5 uur de tijd en alle steegjes in het dorp waren snel verkend. Ook had ik al een hap zand geschept voor de zandverzameling. De wandeling buiten het dorp hield ons een paar uur bezig, we kwamen langs mooie uitzichtpunten en gingen zover als het pad nog als pad herkenbaar was. We zagen geen mens verder. Wat zouden andere toeristen doen op Hongdo? Geen idee Zie de kaart voor een overzicht van de route
Heuksan-do: weer of geen weer, we gingen op pad lunchtijd in het winkeltje in Sim-ri ook in de regen kan de natuur heel indrukwekkend zijn		Heuksan-do Om half vier in de middag vertrokken we naar ons volgende eiland: Heuksan-do. Dit is een groter eiland en dat bleek meteen toen we de haven naderden, we zagen een asfaltweg met een heuse middenstreep en de twee dorpen die we konden zien waren ruim opgezet. Ons oog viel op een hotel niet ver van de haven. Daar liepen we recht op af nadat de boot was afgemeerd, maar daarmee gingen we in de fout. De eigenlijke weg naar het hotel (en de rest van het eiland) liep een eindje het binnenland in en wij stonden pardoes voor een stukje rotskust. Maar het was laag water en met een beetje modder aan de schoenen kwamen we bij het hotel en checkten in voor twee nachten. Ook passeerden we nog een piepklein strandje en een schepje zand verdween in de rugzak voor de zandverzameling. Bij een eerste verkenning (voordat het donker zou worden) ontdekten we dat er waarschijnlijk een weg rond het hele eiland liep. Dat zou een mooi doel worden voor morgen: het hele eiland rondlopen. vrijdag 11 november Wat wel was voorspeld maar wat we niet wilden geloven gebeurde: de volgende ochtend regende het. Eerst stelden we de wandeltocht uit en zaten in de hotellobby wat te lezen. Om half elf besloten we dat rondhangen in de hotellobby het slechtst denkbare plan voor de dag zou zijn en we gingen op pad. Dan maar een beetje nat worden, zo hard regende het ook weer niet. Derk had een paraplu, ik had een regenjack die ik ooit eens van een aardige Koreaanse fietshandelaar had gekregen. We liepen langs de oostkust. Een prachtige rotskust, afgewisseld met kleine baaitjes. De weg ging kronkelend als een slang steil op en neer, eigenlijk was er helemaal geen plaats voor een weg. Het bleef zachtjes regenen en de weg, die opgehouden was een asfaltweg te zijn, werd een modderpoel. Toch vermaakten we ons uitstekend. We kwamen langs uitgestorven dorpjes. In Sim-ri, na 4 uur lopen en iets over de helft van onze wandeltocht, zagen we een winkeltje in een klein huisje. De halve deur was op slot, maar er verscheen een oud mannetje, die ons buiten om naar de keuken loodste. Daar was ook een deel van de winkel: de koelkast met bier en frisdrank. We vroegen of hij noedelsoep had en hij stommelde door een gat de winkel in, twee minuten later kwam hij triomfantelijk met twee bakjes noedelsoep terug in de keuken. Of we heet water nodig hadden om het hier op te eten? Ja, dat wilden we graag. Het was een pienter oud mannetje, dat zelfs nog een paar losse woorden Engels de keuken in liet rollen. Hij bleef gezellig bij ons zitten en dronk een kopje koffie mee. Hij was geboren en getogen op Heuksan-do, zijn zonen wonen in Seoul en Gwangju. Ja, dat is het lot van deze eilanden: als de jonge mensen eenmaal op het vasteland zijn om naar school te gaan en te studeren, komen ze niet terug. Wij vervolgden onze weg, nu langs de westkust van het eiland. Die westkust was misschien nog wel ruiger en mooier dan de oostkust. Jammer genoeg bleef het zachtjes regenen en er was ook een gure wind opgestoken. We stapten flink door. Er was weinig verkeer en we zagen weinig mensen. De branding op de rotsen, het geruis van de wind en het zien van de wolkenslierten die tegen de berg op kropen gaf het gevoel dicht bij de natuur te staan. Later in de middag werd het droog. En toen het donker werd, vlak voor het einde van de tocht, brak de lucht open en zagen we de maan en de eerste sterren. Het was een prachtige tocht, we berekenden dat het ongeveer 25 kilometer was geweest. Zie de kaart voor een overzicht van de route
bij Hatae-do moesten we overstappen op een klein bootje 2 van de 3 onderwijzers en 4 van de 7 leerlingen bij de basisschool van Hatae-do gezicht vanaf Hatae-do naar het noorden aan de kade werden we uitgewuifd		zaterdag 12 november De volgende ochtend scheen de zon weer aan een diepblauwe hemel. De regen had de lucht helemaal schoongeveegd en de horizon stond als een strakke lijn gespannen tussen de eilanden in de verte. Een prachtige dag om het volgende eiland te verkennen: Hatae-do Hatae-do is een klein eilandje in een groepje van drie soortgenoten, waar maar een keer in de twee dagen een boot naar toe gaat. Het werd ons verste eiland. Er is nog een eiland verder weg, Gageo-do, onze boot had dat als eindbestemming. Maar als we daar heen zouden gaan, zouden we twee dagen moeten blijven, ofwel meteen rechtsomkeerd moeten gaan. Dat laatste was geen optie, het eerste eigenlijk ook niet en daarom voor ons geen Gageo-do. Een bezoek aan Hatae-do kon wel, mits we twee uur na aankomst met dezelfde (terugkerende) boot weer zouden vertrekken. De veerboot komt niet langs de steiger in Hatae-do, in de baai moet je overstappen op een vissersbootje. Er waren nog een paar passagiers voor Hatae-do, waarvan er een de dorpsonderwijzer bleek te zijn. Hij wees ons een pad waar we het best konden gaan wandelen en nodigde ons uit om om half een bij de kerk te komen voor het middageten. Terug van de wandeling vonden we de onderwijzer in de school, die kwam net uit. De school heeft zeven leerlingen en drie onderwijzers. Het hele eiland heeft 60 inwoners. De drie onderwijzers aten iedere middag bij de dominee en z'n vrouw. Met ons vijven kwamen we bij de kerk. We werden hartelijk begroet en het werd als vanzelf beschouwd dat we mee zouden eten. Toen we een uur later door twee kinderen werden nagewuifd op de kade, had ik het gevoel een kostbare herinnering te hebben achtergelaten in een veel te korte tijd. Wanneer komt het voor dat je bijna alle notabelen van een eiland plus de gehele schooljeugd in twee uurtjes tijd hebt leren kennen? Zie de kaart voor een overzicht van de route
zoutpannen op Bigeum-do Van het strand van Wonpyeong (Bigeum-do) nam ik een zandmonster		Bigeum-do De veerboot had nu als eindbestemming Mokpo, maar ons eilandjesavontuur was nog niet afgelopen. We lieten ons afzetten op het tweeling eiland Bigeum-do / Docho-do, bij de brug die deze twee eilanden verbindt. Om vier uur liepen we langs de weg op Bigeum-do van de veerbootkade naar het dorp, op zo'n 4 kilometer afstand. Aan weerszijden van de weg waren veel zoutpannen voor de winning van zout uit zeewater. In het dorp vonden we een goeie yeogwan, vernoemd naar de kleur van de buitenmuren: Rood. En later op de avond vonden we ook nog een prima restaurantje. Onze Nederlandse herkomst ("wij komen uit Hiddink-land"), onze belangstelling voor de eilandjes en de kennis van een paar woorden Koreaans weekt steeds veel hartelijkheid los. We verlieten het restaurant met gekregen fruit en flessen bier, vriendelijk nagewuifd. zondag 13 november Op zondagochtend liepen we met bladstil weer en een stralende zon naar het strand, een half uur lopen. Mensen zagen we helemaal niet, maar honden zagen ons overal maar al te goed. Onderweg terug naar het dorp pikten we een taxi op, die ons (de brug over) naar Docho-do bracht. Zie de kaart voor een overzicht van de route
weer een stevige wandeling, nu op Docho-do onze laatste veerboot vanaf Docho-do met de brug naar Bigeum-do afscheid van de archipel		Docho-do De taxichauffeur vertelde ons dat hij zich op z'n gemak voelde dat wij Koreaans konden spreken. Hij vertaalde daarmee het gevoel dat veel Koreanen hebben als ze een buitenlander te woord moeten staan. Ik heb wel eens meegemaakt dat de eigenaar van een winkeltje pardoes door de achterdeur de zaak uit rende toen ik naar binnen stapte. De chauffeur vertelde ons een overeenkomst tussen Docho-do en Nederland, namelijk dat er veel spinazie werd verbouwd (een woord dat we wel eventjes in het woordenboek moesten opzoeken). Nou, dat hadden we ons nooit gerealiseerd. We lieten ons dumpen op het Samok strand en ik nam een zandmonstertje voor een tastbare herinnering aan Docho-do. Toen liepen we de 5, 6 kilometer terug naar de haven, een heerlijke wandeling waarbij we de kleinste paadjes (met de kaart in de hand) niet links lieten liggen. We wilden voor de terugreis naar Mokpo wel es op een gewone boot die er lekker lang over deed en waarop we in de buitenlucht nog even extra konden genieten van de zee, de eilandjes en de middagzon. Dat plan werd uitgevoerd en om half vier verlieten we op een rammelende autoboot definitief het laatste eiland van onze expeditie door de Zuid Koreaanse archipel. Zie de kaart voor een overzicht van de route