Donderdag 10 april. Ik kwam dichter bij het meest noordelijke punt van de toer, een soort Urk dat door dammen en inpolderingen als een ingevroren vogel aan het vasteland was gegroeid. Toen kwam een plezierige verrassing: de wind draaide naar het noordwesten en daar is ie verder de hele middag gebleven. Hij wakkerde nog wat aan ook. Dus ik had de rest van de dag een prachtige wind pal in de rug.